Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons 

Uznanie autorstwa - Użycie niekomercyjne - Na tych samych warunkach 3.0 Unported License.

ISBN: 978-83-936194-1-2

Wydanie pierwsze

2012

Marcin Szmandra

Harmiderek

„Kiedy nie wiesz, jak zacząć, zacznij od pogody” – mawiają, śmieją się, mądrują, mózgownicą się chwalą (że ją mają i że narządu używają). A ja zacznę inaczej, wbrew im, to jest wbrew tym mądrym, no wiecie. Autobus był żółty, przegubowy, do tego brudny, brzydki i oślizły (jeśli autobusy w ogóle mogą być oślizłe). Wsiadłem, zająłem miejsce, nie zdjąłem czapki, bo czapki nie miałem. To jest miałem, ale nie na głowie, tylko w torbie ją miałem, schowaną. I cieszyłem się, że miałem, bo jakby wiatr był, śnieg był, a co najgorsze wiatr ze śniegiem by był, to wtedy szczęście by jednocześnie było i radość wielka z czapki nie tylko do torby uprzednio włożonej, ale i  – późniejszą razą – na głowie umocowanej. Ale ja nie o tym. Ja o autobusie. A dokładniej o tym, co w nim się działo. I tak – książkę otworzyłem, poprawiłem się, żeby wygodniej było. Krew do mózgu napłynęła, myśleć zacząłem intensywnie, literki przeskakiwały, mnożyły się wzajemnie, dzieliły na akapity, justowały. Nie można! Nie można, do jasnej i ciężkiej jak wół cholery, czytać tej książki w autobusie. Zgina cię, rzuca, ślizga i nie pozwoli oddychać. Na marne to wszystko: to usadawianie się, myśl o czapce, wytarcie rękawiczką pary z szyby, poprawianie włosów. Wszystko na marne, że powtórzę jeszcze raz, choć wiem, że to brzydko i niekulturalnie. Próbuję nie oddychać głęboko, nie pokazywać, że cierpię, zmuszam się do bycia tu, teraz, w tym motłochu i bandzie, bandzie i motłochu, ach! Oglądać nie ścierpię targowych mord, wyprasowanych kołnierzyków, siatek z materiału, prób dostania się do kasownika, przekleństw, pijaństw i drobnych, zakrętowych przeprosin.  

Przystanek. Robi się luźniej, oddychać już mi lepiej, choć nie do końca. Spomiędzy ludzi zauważam nogę – chudą, zgrabną, nie powiem, że powabną, bo rym taki źle brzmi, powiedziałbym tak po częstochowsku. Noga była inna, to jest, był autobus zwykły, byli ludzie zwykli i ta noga tam nie pasowała, jakby znalazła się tam przez przypadek, jak zgubiony puzzel, wołając do innych, zwykłych nóg: „popatrzcie na mnie, wy, zwykłe nogi, nigdy nie będziecie takie jak ja, popatrzcie tu, ja piękna jestem, ja zachwycam, wabię, popatrzcie wszystkie zbolałe giry”. Ale nogi głuche były, nie słyszały nogi pięknej. Nie umiały się odwrócić, zachwycić, zrozumieć i rozważyć. 

Widać nie było wiele. Noga założona była na inną nogę, ach, co za stosunek, perwersja, i to na oczach innych, w zwykłym autobusie, w obecności innych nóg. Owinięta w getr była, w nogawkę jedną tego getra. Ta druga, która pozwoliła tej pierwszej opierać się o siebie, też w getr ubrana była i jakby dumna z tego, szczęśliwa sama w sobie. Patrzyłem się bezczelnie, gapiłem, jak tylko można, w kierunku tego cuda, którego nikt poza mną w autobusie nie widział. Tylko mnie dane było zobaczyć, zrozumieć, poznać. Ale to zobaczenie, zrozumienie i poznanie odbywało się tylko w stosunku do samej nogi, a nie do postaci, która tym niemal pornograficznym organem operowała. Spytacie pewno: czemu pornograficznym, hę, czemu, czemu? A ja powiem wam, wytłumaczę to zjawisko najpokrętniej, to jest najprościej, jak tylko mogę. Jak wspominałem, właściciel nie miał zamiaru się ujawnić. Twarz skrywała się za ludźmi, za nudnymi i ohydnymi mordami i sflaczałymi cielskami ludźmi uczestniczących w jeździe autobusem. Tak, tak, ciągle mówię o tym żółtym, brudnym i banalnym wehikule. Kontynuując, noga, pomimo iż częścią tylko była, miała czelność, bezwstyd i moralność pokazać się w takiej formie, w obcisłej szmacie, z każdym mięśniem prawie na górze uwidocznionym, na widoku, dokładnie tak żeby każda inna noga mogła zobaczyć, omdleć z tego pasjonującego widoku, umrzeć w sobie prawie z zachwytu niewypowiedzianego. Wzrok tkwił w niej, a ona tkwiła w tym wzroku właśnie i gnębiła gałkę, znaczy się sensor, a sensor gnębił mózg, mózg zaś pobudzał cały organizm, przyspieszał krążenie krwi, zwiększał oddech, mamił umysł i paraliżował członki. Ale nie to było najgorsze. To nie z tego płynęła ta cała perwersja, o której tu majaczę bezsilnie. To siatka. Zwykła sklepowa reklamówka. Ona z siedzenia mnie prawie zrzuciła. Jak to możliwe? powiedzcie sami. Ta noga, dumna, niebanalna, wartościowa, oryginalna, nietuzinkowa, z charakterem na wierzchu niemal, pozwalała na rzeczy niewiarygodne, nie do pomyślenia wręcz. Mogła ona, nieprawdaż, opierać się o nogę drugą, tę wielkość wszyscy pojmujemy, ale siatka na tejże nodze? Na tym dziele sztuki, owocu natury? Nie, nie i jeszcze raz nie. Ja się buntuję, ja patrzeć na to nie mogę, ja okrzyk wznoszę w metafizyczne bezmiary bytu i ludzkiego pojęcia. Siatka opierająca się na nodze, normalny, zdrowy człowiek, usłyszawszy to, za głowę by się złapał, usiąść by musiał na chwilę, by najnormalniej wręcz oddech złapać na chwilę. Takie poniżenie na pierwszy rzut oka. Ale po chwili wzburzenia, kiedy emocje trochę opadły, a organizm znowu zaczął poprawnie funkcjonować, zrozumiałem, w czym tkwi jeszcze większa genialność tej nogi. Przez poniżenie, bezwstydne, na oczach ludzi zwykłych, w obecności innych nóg, w autobusie żółtym i brudnym do tego, było tak naprawdę aktem czynu wielkości, heroizmu godnego największego tytana pozwolić takiej zwykłej siateczce z plastiku (aż strach pomyśleć) usadowić się na sobie, dać jej powód do bycia na górze, górować niemalże – to czyn istnie symboliczny, nie przeznaczony, oj nie, nie, dla zwykłych, nudnych i nic nierozumiejących ludziszy. Dać się tak wykorzystać, to zarazem udowodnić swą wielkość przez publiczną egzaltację, negliż, niedbały, a jednocześnie w tej niedbałości ustosunkowany do siatki, perwersyjny i pornograficzny. Krew zmroziła mi się w żyłach. Opadłem z sił całkowicie. Co to za zgroza, co za akt, za dziwność i niemożliwość poniżenia i wielkości w jednym.

Nie wiedząc ciągle, do kogo noga ta należy, powróciłem do lektury. Lecz próbując się w nią zgłębić, odczuwałem ból niepatrzenia na nogę, nieprzypatrywania się jej, wielbienia i oddawania czci. Nadal nie było widać jej właściciela. Co chwila w tym tumulcie ludzi wyrastał ktoś, zasłaniał. Raz to pani w kapeluszu, raz pan z torbą w ręce. Co za nienasycenie! Wreszcie nadchodzi ten moment. Tak! Tak, tak, tak! Nikt nie stoi przede mną i nie zasłania. Widzę! Ale kiedy do tego doszło, ból wystąpił jeszcze większy, jakby diabeł zagrał mi na nosie. Ta noga, dumna i wspaniała, oparta o nogę drugą, gorszą względem niej, a na niej przez wielkość tej pierwszej wyróżniona siatka, należała nie do demona, kobiety strasznej w swojej piękności, ale do potwora ocechowanego zmarszczkami, zmarniałymi oczyma jak po nieprzespanej nocy i ustami jak haczyki. Gdzie ta perwersja, diabeł w dziwności ukryty? Powoli wstałem i opuściłem autobus, żółty i brudny, oraz ludzi i ich nogi. Niech same sobie na nosach grają!

Pewien niemłody człowiek imieniem Helmut po zapoznaniu się z dość tajemniczo brzmiącą pozycją God in the Dog – hiszpańskiego autora, który teraz popija sobie zimne piwo pod cieniami palm, gdzie dziewczyny nie mewy, nie odlecą, jak się na nie spojrzy – postanowił, ogłaszając sobie i skromnej grupie znajomych – w myśl angielskiego przysłowia, iż znajomych dobiera się jak książki: kilku, ale wyjątkowych – że chce zaszczekać się na śmierć, tak po prostu, bez głębszych wyjaśnień. Postanowił i już. Wszyscy przytaknęli głowami, łącznie z nim, a dzwony kościelne rozdarły swoje gardła, jakby dziwactwa wspanialszego w swej prostocie nie miały okazji poznać.

Helmut wbił sobie nie wiadomo czemu do głowy, że moment ostatniego psiego tchnienia szczekanego spowoduje swoistego rodzaju reinkarnację, w której, przeciwnie do tego co, sądzi się o kotach, że mają żyć dokładnie dziewięć, otrzyma się szans raz albo nawet i dwa razu tyle, co jak wszyscy jednogłośnie stwierdzili, nie ma sensu i kupy nie trzyma się w żadnym kupnym i nawet śmierdzącym calu, kropka amen. Trzeba by dodać, że Helmut nie jest człowiekiem prostym, łatwowiernym czy podatnym, lecz jak ubzdura sobie coś raz, żaden człowiek nie jest w stanie odciągnąć go od realizacji swych planów. Lecz czy stojąc w obliczu słów, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło? Powinniśmy się w ogóle martwić? Fatum, drodzy mili, to najbardziej niezdecydowany zwierz, jakiego dane mi było spotkać jako autorowi kiepskich opowiadań, oj tak. Zostawmy więc sprawy, te boskie i nieboskie, własnemu antybiegowi. Nic nie robi lepiej punktowi kulminacyjnemu niż twardy upadek na beton i poczucie posiadania własnego tyłka.

Ale kontynuujmy.

Szczekający zabobon tak pochłonął Helmuta, że po niecałych dwóch dniach zemdlał z wycieńczenia. Sanitariusze zaś, słysząc opowieści sąsiadów, zdecydowali, iż zamiast na pogotowie, lepiej będzie od razu zawieść pacjenta do…

Tak oto Helmut trafia do krainy białych fartuchów, wiecznego zadowolenia, wyszczerzonych ku prochom i tabletkom zębów czy całkiem poważnych rozważań (dodajmy, że poważnych z punktu widzenia osoby opowiadającej lub snującej opowieść) na temat wpływu garba na styl pisania literatów trzeciej klasy, żyjących z marnych recenzji do miejscowej gazety, po przeczytaniu której ma się całe usmolone ręce. Jak się okazało, białe ściany nie są wcale takie białe. Po chwili wpatrywania się można w nich znaleźć oparcie i namiastkę spokoju. Zgodnie z napisem wybazgrolonym kredką na stoliku: „ściana nie człowiek, zawsze cię wysłucha” Helmut zbudził się i zaraz jak tylko wróciła mu pełna świadomość, zaczął swoja szczekaninę od nowa, co wkurzyło nie tylko pielęgniarki, lekarzy i nowego ordynatora, lecz również emerytowanego żołnierza, który niepomiernie skarżył się, że nie może przez owo szczekanie nasłuchiwać zbliżających się samolotów, które mogłyby potencjalnie zbombardować pomieszczenie, w którym mieszka (lub – jak twierdzi – po prostu się ukrywa, bo na szalonego przecież nie wygląda). Irytował, to nie ulegało wątpliwości, sprawa była więc, mówiąc delikatnie, poważna. Wzywano masowo weterynarzy, straż pożarną, straszono lewatywą, wyzywano, ostatecznie proszono i modlono się do Ducha Świętego, by zstąpił, a nawet pokarał, nikomu to już różnicy nie robiło. Niestety nic nie pomagało, Helmut szczekał w najlepsze. W końcu podjęto decyzję i bez żadnych skrupułów wyrzucono Helmuta na bruk jak zbitego, lecz wciąż ujadającego psa. Wałęsał się bezpańsko, trochę tu, trochę tam, obwąchując obsikane ściany i zaglądając pod spódnice młodych dam. Był żałośnie brudny i śmierdzący, co doprowadziło do litości małą Helenkę, lat osiem, włoski blond. Ta przyprowadziła pieska do domu, umyła, namaściła olejkami, wycałowała i wreszcie pokazała rodzicom, którzy musieli zgodzić się na zwierzaka na widok mokrych ocząt dziecka, przepełnionych nadzieją i miłością do psa.

„Nazywa się Helmut” – oznajmiła z nieukrywaną radością. Co do taty, nie trzeba było długo czekać, żeby wziął się za budowanie budy i pomalowanie jej na zielony kolor. Mama zaś, jako że miała niekwestionowane zdolności plastyczne, przygotowała piękną tabliczkę z imieniem. Helmut stał się już oficjalnym członkiem rodziny. Co dziwiło, ale na pewno nie martwiło, to konkretny brak ujadania, szczeku ostrzegawczego, radosnego czy też zaczepnego. „Dupa, nie pies, skoro nie szczeka” – stwierdził Asiek, którego z powodów estetycznych lepiej nie wprowadzać głębiej w fabułę.

Helmut jednak gryźć umiał, co niejednokrotnie udowadniał na tych, którzy z niego szydzili albo szydzić tylko próbowali. To umocniło rodzinę w głębokim przekonaniu, że można liczyć na Helmuta jako na psa obronnego.

Pewnego razu, kiedy wszyscy już spali, rozległ się hałas, stłumiony, lecz intensywny, mogący zbudzić bezwzględnie każdego. Wszyscy zerwali się na równe nogi i wyjrzeli przez okna. Dźwięki nie dochodziły z głębi ciemnego ogrodu, stąd skierowano wzrok w kierunku równie mrocznego nieba. To samoloty, leciały jeden za drugim, mrugając światełkami czerwonymi i żółtymi na przemian. Huk robił się coraz bardziej nieznośny dla uszu Helenki, co doprowadziło automatycznie do płaczu typu „przytul”. Nikt nie wiedział, co się działo. Zapanowała ogólna dezorientacja, która w wypadku kontynuacji przez bliższe lub dalsze dziesięć minut doprowadziłaby matkę do modlitwy, a ojca do histerycznego zgniecenia Helenki w swoich solidnie umięśnionych ramionach. Nagle hałas z niewiadomych przyczyn umilkł, a do pokoju wpadł Helmut, cały zgrzany i pachnący dymem, krzycząc na całe gardło ku jego zdarciu: „CHOWAJCIE GŁOWY!”.

Od tego czasu nie słyszeli już Helmuta nieszczekającego.

Dziewczyna z pieńkiem prowadziła żywot prosty, bezproblemowy i – zdaje się – nieświadomy własnej bytności do momentu, w którym pieniek realnie znika jej z pola widzenia, ze świata istoty zdolnej wprowadzić w stan furii absolutnej ledwo dychających neurotyków, ich opiekunów ze strzykawkami ze spokojem w igle i oku, mądrością medyczną na ustach. Nie bierzmy jednak poważnie informacji tak niesprawdzonych, pretensjonalnych i nieholiłudzkich, jak zniknięcie pieńka. Przyjmijmy roboczo, iż pieniek – z sękiem czy z sęka brakiem – zaginął, narażając się miejskiej policji, prezydentowi, lecz na korzyść: piratów drogowych, samotnie wychowujących matek, szołmenów czy sprzedawców olejków do opalania (kojarzonych przez niektórych ironicznie z grillową podpałką!), bo właściwie dlaczego kawałek drewna miałby akurat nie mieć ochoty podpiekać się, na przekór lasom deszczowym, nad brzegami Bałtyku albo gdzieś indziej, ustronniej. Autor jednak, mając w swoich rękach moc literacko-całkowitą, pozwalać pieńkowi może nawet na perwersyjne hulanki po amsterdamskich ulicach z trawką w sęku, dymkiem w szczelinie, odbiciem ohydnej kurewki w szybie kofiszopu. Ach, co za życie, nie dla dziewczyny, to jest Dusi, bo dusi się w sobie jak nie-wiem-co, jak nie wie nikt. Autor jednak musi przyznać się do tego, iż zna, to jest znał Dusię bezpośrednio. Wspomnienie pierwszego spotkania wspomina stancami z Yeatsa, odnajdując w nich nowy, niebanalny sens, jakby podpity duszną atmosferą, wcześniej mu nieznaną: „przede mną płynie obraz – człowiek albo widmo, / widmo raczej, lecz bardziej obraz niźli widmo”.  Teraz. Wspomnienie numer dwa: cóż to konkretnie było, nie wiadomo, choć pieńka nie miało, daremniło się chulawątle biedactwo, sunęło chwilę, gdzie kolana niosły, potem skręciło w blind street, drogę intelektualnej perwersji, chochlików wszystkożernych, opowiadających historię ciekawą, trochę może za bardzo zasłyszaną, że: bomba kolorowa, sylwester i szampan procentowy, niepamięć, trzaski jakieś, oj, pieńku, niee, samo, samo, bez wskazówek Yeatsa, bez Ionesco, samo się  samochodem, bez umiaru, znowu blind street, drzewo na środku i na boku też. Woła gardłowo: pieńku, nie, tego szampana doleje, jeszcze kapeczko i Yeatsa sama sobie wyczaruje dziewczyna, człowiek albo widmo, w rozpaczy własnego starania o byt i nieświadomość świadomości bytowania pośród i inśród się trochę załamała, lecz w próbie wytrwała i wykorzystała search indywidualny na tyle, na ile dał sobą pokierować, lejcami i smyczą ciągnioną, bezpardonowo… Taka to była rozpacz, smutek. Brr. Mały wstrząs – czyli taki, który pozwala wrócić, na krótką przynajmniej chwilę, do rzeczywistości, poczochranej rzygowiny starań i krętactw – zbladł w obliczu konkretu. Wolność – to słowo brzmiało dla niej nieco inaczej. Kto by przypuszczał… pieniek ucieka, Dusia marnieje, a akcja kończy się w pubie. Najpierw kieliszeczek, potem kieliszek, następnie buteleczka i baryłeczka. A pod stołem? Pod stołem można poznać prawdziwe uroki wygody, gdzie drewno pełne sęków i szczelin przypominających dawnego kompana, któremu teraz zachciało się leżakowania na ściernisku, bez życia w żywicy, beze mnie – pomyślała, ale jak słowa biegły przez jej główkę, tak szybko ulatniały się wprost proporcjonalnie do ilości wypitego drinka. Buteleczka, baryłeczka poturlała się pod nogi kelnerki, która przydepnęła i obiła pośladek o kafle, śmiechu wart – cha, cha – do rozpuku bez śmieszności się nie śmieją, nie wypada, ona podnosi krzyk – zacięła się podbitym kuflem w wargę, joj, joj. Mówią, że pod stołem, gdy się na kucaka siedzi z promilami i słucha opowieści, odnosząc je automatem do swojego życia, nic nie ma większego znaczenia prócz tego, co stracone. Nawet gdy problem jest miłosny (w sensie poważny, mimo iż dla fabuły nieznaczący) i pięciu albo jedenastu chłopaków ma dziewczyna i nie wie, którego wybrać, puszczając esemesy co minutę, reakcja bywa nad wyraz omijająca, lecz ostatecznie trafiająca w cel. Tego typu opowieści docierają przez specjalny tunel wprost do ucha Duśki. I co robi? Mija papierośnicę, kufle, kapiącą świeczkę, kubeczek z wodą i włochate dłonie obskurnych chamów upijających się w autobusach. Matka nie widzi, ale społeczeństwo tak… i płaci, a płacić nie chce, bo też chamstwem podszyte. Szew – cudo, robota profesjonalisty, perfekto, autentycznie Szwajcaria! …że niby: 

– Oblałaś sobie Duśka bluzkę.

– Ja? Niee, krhiedy? – I ogląda się, naliczając po-je-dyn-czo, ilu ludzi się na nią gapi.

– Machałaś tak, że się…

– Jakhoś tom źle zrozumiałam, w sumie to chciałam… sama nie wiem, o mnie chodzi ciągle? 

– Nie mów. – Nie mówią i patrzą sobie w oczy spowolnione na stop klatce, i ta w płacz niczym w greckiej tragedii, jakby tumany kurzu weszły jej w oczy i rozsikiwały się po policzkach.

– Ale słuchaj, przecież… 

– Już nic nie mów. – I daje sygnał, że trzeba odprowadzać. – Tak wypada, i nawet jeśli droga ma drwić ze wszystkich cudów świata, obowiązkiem jest, obowiązkiem jest…

– Obhofiąskhmmm hrrmm… – I z lewej ją, raaaz. 

Tak się oto z nią wlekli, w świetle księżyca, w resztce cieni przeganianych przez lampki z okien gospodyń domowych. Ołtarzyki na część Najświętszej Panienki, medaliki. Dewocjonalia świeciły boskim marketem. Dusia resztką sił podnosiła głowę, by spojrzeć w oblicza świętych, alleluja, ave. Wzdychnęła alkoholowo. Pomyślała o pieńku. Może popełnił samobójstwo i wisi teraz na gałęzi, zimny, skruszony dreszczem, siny. Sęk w tym, by sęk, który może stać się prywatną relikwią, nie odpadł na trawę lub by bagno go nie pochłonęło niczym czarne piekło, czarna śmierć. Obrazy przesuwały się przed jej oczami z szybkością samolotu prezydenckiego. Niekończące się ujadanie Helmuta, czerwony polonez zaparkowany na poboczu, policjant wpraszający się do domu numer 13. Podobno nie da się odróżnić jawy od snu. Podobno świat nie istnieje, a my ludzie jesteśmy tylko królikami doświadczalnymi w rękach kosmitów. Pandemonium obrazów stanęło, jakby taśma filmowa się urwała. Strzępy obrazów i zdarzeń zmieszały się ze wspomnieniami,  krocząc dumnie ku podświadomości. Poza ciemnością można tylko śnić. Z nieba przeszytego gwiazdami i planetami formuje się kształt pieńkowy. Demiurg czuwa nad zwłokami, drewnianą miazgą, a moment, w którym obraz staje się idealnie ostry, odwleka w nieskończoność, przez co pewność mamy, że pewności mieć nie możemy. Do wędrówki dusz nie dochodzi, a szamani stoją zawiedzeni. I tak Duśce mało to  mówiło. Uwierzyłaby we wszystko, co jej się powie, i bynajmniej nie z głupoty, ale z nękającego niezdecydowania. „A nie wiem” – powtarzała w kółko, padając niekontrolowanie i z rezygnacją na siedzenie, wprowadzając w zażenowanie niejednego pedanta. Tak oto dochodzimy do punktu kulminacyjnego. Demon zaatakował, akcja świsnęła – i w ten sposób Dusia zmuszona jest postawić sprawę własnej egzystencji i jej stosunku do pieńka na ostrzu noża. Głowa boli, tak jak boleć w takim momencie powinna. Wszystkie procenty świata skumulowały się w głowie pełnej, w głowie jak ze skręconymi z marmuru, dzikimi lokami taniej lokówki. „Boże, ale co ja teraz” – mówi sama do siebie, do marmuru i procentów powoli ulatujących w próżnię neuronów. Procenty, blade promile, promile wielkobolejące i spadające jak niebo z jasnego groma, w co? no w co? Am askynju, bejb. W końcu kiedy D. napotyka na swojej drodze wytchnienie i brązy swoich oczu, tajemnic odbijających luster, doszukuje się znaczeń dzikich, że poszukiwanie pieńka stało się sprawą niemal tak poważną jak zagadka templariuszy, gdzie drewno staje się graalem, milczenie – złotem, a puste kieszenie – otchłaniami. Każdy trop: ślad buta, uśmiech, informacja niewinna jak lilija staje się pretekstem do automatycznego poświęcenia czasu przeznaczonego na sprawy względnie ważne, na szaleńcze risercze, biegi maratońskie, rytualne tańce i dmuchanie w trąbę jak w tester anty… co raz skończyło się tak niekontrolowanym opadnięciem na krzesło, że złamało się ono pod naporem dziczy powiązanej siłą bliżej nam nieznaną, z ciałkiem tak pozornie niemogącym nic sobą zniszczyć ani uszkodzić. Niewinność nie chadza niestety w parze z życiowym realizmem; nie znajduje on  zastosowania w świecie rządzonym przez absurdy, w których… a nieważne, bo wszystko się zmieszało, pomieszało, winno, powinno się zmo fanta sma ty dziewa mi na kosmo bajbora ftyki kwantarty minne, cha, cha, cha, cha – tak się śmiała jeszcze długo i jesiennie, głośno, lecz trochę dekadencko. Po raz kolejny niech ten promil, którym szła tak intensywnie, przerodził się w myśl nowej drogi, którą należałoby podjąć w celu odnalezienia skarbu, gollumowego obiektu pieńkowania. Przecież tak dobrze wiedzieliśmy, że ta roztargniona kupa sęków jest D. potrzebna jak komora sercowa, do której wpada krew albo tlen, albo parówki z serem. Wiemy i piejemy z całej siły o zdrowie i wytrwałość, klucze do bram i pukanie tak solidne jak energia opadania na. Lecz czy w całej swojej mądrości potrafimy znaleźć odwagę wpadnięcia w wir kroków mających prowadzić wprost za śladem wędrówki pieńka? Tajemnica ta nadal owiana jest mrokiem, mgłą i Londynem, razem z tysiącami parasolek, które przysłaniają deszcz na przemian ze słońcem, a bez słońca nie ma końca, a bez końca nie ma brzdąca i tak się toczy klocek jakby baby, to mnie raz to większa, cha, cha, cha, cha, chaaa. I słuch ginie, jak donoszą głosy zakonspirowanych obserwatorów, gazet i dzienników. Zaiste sprawa roztargnienia opapranego wolą szukania czegoś, co się nie dzieje, nie jest procesem. Zainteresował się cały trzeźwy świat. Oko pisanego szaleństwa znalazło temat na lata, a temat jak lustro, więc i dziczyzm literacki niemal niekontrolowany, no chyba że… i postanowiono, tak między ludźmi, skoro tak to się zwykle odbywa, że poszukiwania poszukującej poszukiwanego pieńka należy zacząć. I zaczęło się najgorsze: te plotki, doniesienia, kłamstwa dowcipnisiów i kawiarniane opowiastki, które rzadko okazują się prawdą. Wszystko spaprało mapę poszukiwań i sprowadziło dywagacje do wydrapywania sobie wspólnie oczu i pozywania o ideowy plagiat, będący rozwiązaniem sprawy zniknięcia D. „Dusia – poszukiwana, świadoma lub nie, z pieńkiem czy bez”. Powiadają tak, że: „w tej sytuacji należy równie intensywnie szukać drewna, które magnetycznie przyciągnęłoby Dusię w momencie, kiedy odnalezienie odpowiednio głośno by się nagłośniło, to jest przez media, radio albo specjalne  radiowozy rozgłaszające dobrą nowinę”. Z drugiej strony nowe pomysły, procedury, idee i manifesty próbujące sprawę postawić w świecie niekorzystnym, że niby absurdalnym, na wpół narkotycznym i zaćpanym, obrzyganym i niepoważnym, jak na takich dobrych obywateli przystało, w garniturach, z chusteczką  wystającą z kieszonki, bez bystrej wodzicki w żyłce i z czystym kanałem. A kto tam wie, kto tam śni. Lecz zdarza się nieraz dialog gazetowej nowomowy, czy D. stanie się jak Elvis, którego od czasu do czasu można spotkać w różnych miejscach, bardziej lub mniej znanych ze swojego zadymienia, przy poezji Dylana, kiedy jedna ręka trzyma papier, druga papierosa, a oczy, kończąc błagać stance o przyzwoitość zakończenia, wypatrują w rzeczywistości nut wypadających z radia, Elvisów i Duś z pieńkami błyszczącymi w okach, półoczach. I obawiać się może temat tylko jednego: zapomnienia. Ze względu jednak na liczbę zainteresowanych i jeszcze większy ogrom przeciwników, których celem jest obalenie poglądów zwolenników, jest to raczej niemożliwe. Śledztwo w toku.

Na ogłoszenie odpowiedziało dziesiątki osób, dekadentów, sfrustrowanych poetów, ormianoskórych z chustami na głowach, żydów z zafarbowanymi pejsami, linoskoczków, zegarmistrzów, szalonych konstruktorów-wynalazców i jeszcze paru innych. Odpowiedziało również parę psów, ale tylko jeden stawił się w człowieczej postaci. Wszystko pachniało podejrzanie i nikt nie wątpił, iż być może uczestniczył w ponurym żarcie. Żart zaiste dopiero zaczął się nakręcać – jak sprężyna oberżyna, nieznośna dziecina, brzdąc i kurwiszon z podbitym okiem. Wyprostowane plecy posuwały się do przodu, każdy przybijał pieczątkę, podpisywał się i całował dokument w imię dobrych i szczerych intencji. Ktoś zakaszlał, od gardła czął się odrywać skrzep szpiegostwa. Ktosz! Nosz! Wyciągnięto delikwenta, ten spod wąsa coś tam burczy i skrzeczy, oderwany skrzep wala się po podłodze, gardło chrypi, wąs odpada, szyja już błyszczy w świetle lampy. Ciach! – ucięto trucicielkę. Z dziury wydostają się nieczystości, pająki, karaluchy, pterodaktyle, wszyscy patrzą z uwagą i liczą ponętnie szparagi rosnące pod wąsem. Głowa turla się wzdłuż korytarza, a któryś z kolejkowiczów wyciąga po nią ręce i chowa ją pod pachę. Odrywa wąsy, chyba się już nie przydadzą. Myśli: kolejka długa, plecy proste, nogi bolą, kiedy ja? kiedy, pytam? Ale już jest, podpisuje dokument, nie musi całować. Uśmiechanie się ogólne, bo skompletowano załogę marmurowego statku. Statku? Więc to podróż. Pan nie wiedział? Proszę nie opowiadać, bo ja wiedziałam cały czas, byłam przygotowana i wzięłam spadochron, który na pewno mi się nie przyda, oraz parę batonów, jakbyśmy mieli w zimnej wodzie się taplać, to pojem i się ogrzeję szitersem. Inni brali kieliszki, całe zastawy. Ktoś miał 13 walizek z ciuchami i okularami. Na pokład włażą słonie, kangury, dzikie świstaki, indiańce – a wszyscy szczegółowo badani pod kątem impotencji i potencji. Klucze dzwonią estetycznie w kieszeniach. Co jakiś czas deski podkładu dekorowane są nowymi zagubionymi rzeczami, od ołówków po lampki choinkowe. Ktoś przytargał choinkę – to niesłychane. A pan nic nie brał? Tylko parę zeszytów, bo ja jestem poetą. Zapisuję, kreślę, podniecam się, piszę znowu i kreślę. Czasem coś wyjdzie bez sensu z kredensu, zakręci się łezka w oku komu trzeba i ciach, proszę, sukces gwarantowany, nagroda do odbioru epokę później, o ile jeszcze jakaś epoka będzie. Będzie opoka i kilka kości. I morze, dużo wody, wraki, Tytanik. Trupiaszcze oczy zjedzą robaki, a te nie zdążą się nawet ze strachu zesrać. Nikt się już więcej nie zakocha, nie zapłacze nad stancą z Szekspira. Czytajcie Kowalskich i Nowaków Janów i Janiny, póki jeszcze są. Śpieszcie się wdychać poetów, bo tak szybko pierdołowacieją. Opar poezji służy każdemu, nawet największej pierdole. A ja jestem pierdoła, ziomku. Popłynę tym statkiem i już. Każdy w życiu ma swoje 15 sekund. Chyba minut. A… Zmartwienie zapisało się na twarzy, bo statek nie wypłynie. Ależ wypłynie, jak najbardziej, ale co dalej – nie zastanawiałem się. Jest gdzieś w moich myślach wielka dziura, która paraliżuje mnie, kiedy próbuję powędrować w kierunku tej kwestii. U ciebie też? Rozmawiajmy na „ty”, proszę. Nie zastanawiałem się. Będę szczery, nie obchodzi mnie to, nie odmierzajmy czasu w ten sam sposób, ja nigdy nie zakończę swojej podróży. Podróż to zwykły happening, zobaczysz. Już możesz założyć kolorową czapeczkę, pierdnąć w balonik i zabawa – taki fan, że się nie pamięta nic lepszego. Co niektórzy już otwierają szampany, tańczą i całują się przy rurce. Nikt nie wypada, ale na wszelki wypadek rzuca się liny ratownicze i pontony. Kaczki i łabędzie pomrugują porozumiewawczo. Pływają z otwartymi dziobami i czekają na chleb, po którym będzie ich bolał brzuch. Będą srać tak długo, aż zasrają cały akwen. Na szczęście ktoś wrzuca do wody paczkę stoperanu i nospę. Sytuacja zostaje uratowana. Wszyscy odtykają nosy i dalej bawią się w rytm trzęsącej mózgami muzyki. To on jest najważniejszy – rytm, trzęsawka. Cokolwiek może być powodem. Gitary stroją się jak szalone, struny pękają pod palcami niedoświadczonych muzyków. Bębny wprowadzają w ekstazę gości, którzy w coraz szybszym tempie poznają swoje imiona, wymieniają wizytówki, podszczypują tyłki. Piegowata Lucy stara się zaprosić byle kiego chłopa do pokoju, by zostawić na nim ślad czerwonej szminki. Odnotowuje w kalendarzu zwierzynę, hunterka w panterce. Statek kołysze się tylko z powodu bezeceństw. Oh, ale szybko. Plecy zginają się w pół, oplatają wokół murko-rurko-balustrady i wyrzucają w wodę sałatkę, kotlety, kartofle, torty, worki z kokainą, zapiekane omlety. Damy z pudlami, spoglądając z obrzydzeniem, wachlują się chusteczkami. Popierdujące pudle zmuszają swoje panie do perfumowania ich małych, owłosionych, brązowych dziurek. Francja elegancja. Kto się doczepi, ten ma w oko i kariera modela poszła w las się pieścić. Jakaś moc eksploduje jak supernowa wprost na trzecie oko każdego z podróżujących. W tym momencie wszystko staje się jasne. Oświecenie dosięga każdego, nawet kundla i pudelki. Coś przemawia bezpośrednio do każdego, formułując absolutnie indywidualny przekaz złożony ze słów i obrazów połączonych w taki sposób, że sam Duch Święty nie zrobiłby tego lepiej. Bardziej religijni padają na kolana i modlą się z różańcami i przeróżnymi relikwiami w dłoniach. Ich czerwone ręce są całe spocone od ściskania dewocjonaliów i powoli zaczynają ociekać krwią. Ślepcy bełkoczą coś niezrozumiale w ekstazie. Niektórzy szybko przechodzą z objawieniem do porządku dziennego i już po chwili ponownie wpychają sobie do ust ciepłą babkę, którą świeżo wyciągnięto z martenowskiego pieca. Jestem zdumiony całą tą sytuacją, takich rzeczy nie da się normalnie pomyśleć, trzeba zaprzęgać tabuny zdegenerowanych idei, skradzionych rymów, nieczystych definicji. Brak w tym celu. Nikt się tak naprawdę nie zgadza. Przechodzić dalej, proszę państwa, nic się nie stało. To tylko chwilowa iluminacja, proszę nie zaprzątać sobie tym głowy, nie denerwować się. Zaraz przejdzie. No, i już po wszystkich. Spierdalać do pokoi. Tam możecie się spokojnie obmacywać po otworach. I zamknęły się usta, ręce powędrowały do kieszeni, nogi potuptały, gdzie nakazano. 

Ten brodaty miał rację. Tu jest nawet cieplej – powiedział, obejmując Małą i nastawiając usta ku pocałunkom. Mądrość starej głowy się trzyma – kto by to wiedział wcześniej? Opowiadasz, złociutki, głupoty, jakich mało. Nasz kapitan nie ma brody, a o wieku w tym wieku się nie mówi, więc nie roztrząsajmy starości Cixi, która zaopiekuje się nami w czasie pobytu tutaj. To miło. Ale właściwie gdzie ona jest? – spytał. Nie wiem. Jest jak widmo. Stare i pomarszczone. Mieliśmy nie mówić o… ach! mówmy o wszystkim. Może wyjdzie w nocy i będzie nas straszyć swoją maską Chinki. Nikt nie ucieknie i wszyscy będziemy mieli portki pełne strachu. Ale ty niczego się nie boisz, prawda? Masz wielkie, umięśnione dłonie i obronisz swoją lalę przed złą panią kapitan. Powiedz, że tak będzie – mówi, wkładając sobie jego dłoń pod bluzkę prawie na siłę. Dłoń nie zatrzymuje się, zaczyna pracować, rękawek opada, paznokcie lśnią. Ekstatyczne uśmiechy kołyszą się obok siebie. Końcówki języków dotykają się, a lica płoną. Kiedy nareszcie majtki opadają, krzyk kogoś z zewnątrz każe je z powrotem wciągnąć. Wybiegnijmy na rufę zobaczyć, co się dzieje, może kogoś obrabowują. Wezmę telefon i nakręcę film. Tylko film, zapis następujących po sobie obrazów. Ruch nie istnieje, a krzyk trwa dalej. Nic się nigdy nie kończy. Po prostu początek i koniec zmieniają koszulki i zaczynają grać dla innych drużyn. Ale to „jak” i wiele, wiele innych rzeczy musi pozostać tajemnicą. Tak jak i również to, kto krzyknął. Wszyscy wybiegli na zewnątrz i głupio spoglądali na własne twarze, oczekując odpowiedzi na swoje pytanie. Kto, gdzie, kiedy, po co, z jakiego powodu. Kto: zazdrosny samiec mógł przywalić zalotnikowi, który zbyt rubasznie nadstawiał nosa i suszył zęby do jego pięknej samicy rozpłodówek, która wedle umowy kościelnej ma rodzić dla niego małe poczwarki, póki śmierć ich nie odłączy od siebie na wieki wieków amen. Gdzie: przed wejściem do kajuty, niedaleko minikasyna, z którego wracali ci, którzy mają co wyłożyć na stół. Według filozofów całe zdarzenie miało miejsce w głowie i nigdzie indziej. Kiedy: w dzień zdarzenie miało charakter towarzyskiej wymiany zdań, w nocy słowa zamieniły się w noże, noże w toporki, toporki w rozporki. Po co: dla zabawy, dla zabicia czasu, dla matki pisarki, która namawia syna do bezczelności, żeby potem spisywać jego niesamowite awanturnicze historie. Z jakiego powodu: rzecz jasna dla zysku. Dobra historia zawsze się sprzeda, by pożywić umysły spragnione czyichś zdrad, uniesień, humorów, przygód. Przeżywać coś samemu – co za nuda szkaradna. Zmusić kogoś do przygód – to jest po prostu skandal. Rozdano babkę. Każdy papa. Obfite kęsy świadczą o dobrej ręce kucharki. Rondelek skwierczy, a tłuszcz obficie wlewa się we wszystkie szpary i otwory. Nie ma się tu na myśli niczego zboczonego, ale nikogo tak naprawdę nie obchodzi, co mówi narrator, załóżmy więc, że jest tak, jak to pierwszym obrazem utrwaliły się słowa o szparach i otworach w głowie, wyobraźni. To nieważne. Większość wali do kuchni i już po chwili okazuje się, że brakuje kurczaków, przez co wszyscy wyrywają sobie z rąk mięso i łapczywie wkładają je do ust. Palce jak małe robaczki, całe tłuste i śmierdzące od przypalonej skóry. Nienarodzony rak, zalążek, który dopiero wykluje się w organizmie dawcy-nosiciela. Nikt nie wraca do swojego pokoju. Brzuchy i cycki tak ciężkie, że łapią się ziemi i nie chcą puścić. Pochrapywanie dzielnych kucharzyków budzi hrabinę w jej pokoju z niebieskim dywanem i herbem rodowym w broszce. A broszka w szkatułce. Czy ktoś by śmiał kiedykolwiek…? Oczywiście, że tak. Czasem potrzeba kogoś takiego, kto się zajmie wyszukiwaniem niejasnych koneksji między ludźmi. Taką osobą na statku był Kokainowy Duch. Nikt dokładnie nie wiedział, gdzie go znaleźć. Ci, którzy naprawdę go potrzebowali, w końcu spotykali go na swojej drodze. Spotkanie z nim było jedyne w swoim rodzaju i nawet totalna amnezja nie mogła wymazać z pamięci tego doświadczenia. Nikt nie waży się oceniać, czy owo doświadczenie jest dobre, czy złe. Po prostu jest i tyle. Dla jednych Kokainowy Duch był koszmarem sennym, ciemną stroną naszej psyche, cieniem, dla innych – oczekiwanym zbawicielem na haju, demiurgiem, inspiracją. Tajemnica szerzy się w zastraszającym tempie. Dźwięki ogłuszającej muzyki przechodzą przez uszy, gwałcąc je mieszanką stylów, od jazzu po hard core. Sukienki podlatują w górę i opadają, bladość nóg nikogo nie razi. Szminka błyszczy na wargach, to kolor najwyższej próby. Uniwersalne kroki rządziły na parkiecie. Fokstroty, walce, house, hip hop - wszystko to zlepione było w jedną kupę. Komuś wypadła z kieszeni kartka, karteczka, karteluszek, a na niej jedno zdanie, zapisane specyficznym, dość słabo czytelnym charakterem pisma. Do takich hieroglifów trzeba grafologa. Kto to może odczytać, jeśli nie tylko sam autor. Po chwili kartki nie ma, ktoś musiał ją zabrać. Teraz pewnie siedzi z lupą przy biureczku i biedzi się nad dziwacznym charakterem pisma. Jeśli znajdzie szyfr, stanie się aniołem, wkroczy do pokoi każdego z osobna i zbawi każdą jedną duszyczkę. Będą się rodzić same bliźnięta, przez co świat zaludni się dwa razy szybciej. Czy to spowoduje, że zaczniemy się wysyłać w kosmos? Dla nas samych będziemy jak odpadki, których trzeba się jakoś pozbyć. Jeden bliźniak tu, drugi tam. Jako gwiazda. Każdy znajdzie swoją. A ich blask rozświetli całą ziemię ze wszystkich stron i nie będzie można poznać, czy jest dzień, czy noc, ranek czy wieczór. Zegarki staną się zbędne, przynajmniej te wskazówkowe. Ktoś umarł jako pierwszy. To musiało się stać. To musiało kiedyś na kogoś trafić. Winę zrzuconą na tajemniczego wirusa wzmagającego chuć. Kiedy ten przez nadmierne podniecenie wprawiał serce w tak wysokie obroty, iż to musiało się w końcu poddać i zamilknąć, ukrył się pod pokładem, szukając następnej ofiary. Nikt od teraz nie jest bezpieczny, więc lepiej przygotować się na nieoczekiwany zwroty akcji niż później… jakie znowuż później? Teraz jest później, wcześniej jest jutro, pojutrze ledwo minęło, minutkę temu. Wszystkim widocznie podoba się idea ogólnego pierdolenia, każdy z każdym. Ludzie, wielbłądy, niewolnice, manicurzystki, doradcy finansowi, piwosze, gejsze, wytwórcy precli i typografowie - wszyscy oni będą tworzyć jedną, wielką masę ciała, krwi, potu i spermy. Markiz już z podniecenia wkłada sobie pióro z całym kałamarzem do dupy, kapitan, o ile w ogóle istnieje, wkłada głowę z całą resztą w szprychy steru i przekręca z masochistycznym zacięciem. Naćpane literatki trzymają chwiejnie swoje opiumowe herbaty, śmieją się i pociągają z rurek co minutę. Atmosfera pruje się i szwy powoli puszczają, błony pękają, a cycki poklapują z góry na dół, wydając charakterystyczny dźwięk. Aż tu nagle grzmot jak jasna cholera – na niebie wyskakująca  błyskawica zarysowała coś na kształt słowa KRES, po czym ucichła, by za moment niebo poczerniało jak wściekłe, zapowiadając najbliższe chwile jako niemające wiele wspólnego z sielanką i spokojem. Krzyki podniecenia stanęły w gardłach. Co bardziej wstydliwi wciągnęli spodnie, inni stali jak ich natura stworzyła, a wszystko w nich patrzyło teraz ku górze, by za moment opuścić wzrok i czekać już tylko na rozwój wydarzeń. Okręt zatonie. I nawet jeśli istnieje choćby cień szansy na ratunek, nikt nie bierze go pod uwagę. Tao statku dyktuje mu kurs. Panika nie następuje. Wyciągane są najlepsze potrawy, kucharze pracują w pocie czoła, doprawiając jak najmocniej kurczaki i kaczki, żeby nic się nie zmarnowało. Orkiestra napierdziela tak intensywnie, że co dwa utwory musi stroić na nowo swoje instrumenty. Poeci znajdują sobie miejsce pod pokładem i w zaciszu piszą poezję skazaną na zniszczenie, poezję absolutną, nieporuszającą niczego – serca w szczególności. Statek tonie. Nikt nie łapie oddechu. Głowy jak najdłużej próbują zostać na powierzchni, nie by przeżyć, lecz by jak najdłużej słyszano ich śpiew. Na horyzoncie pusto. Fale wzburzonego morza niosą jeszcze rekwiemiczne echo zaślubin morskich głębin z człowiekiem. Na dnie zatopiony zaś Sfinks mruga okiem, kontynuując swe tajemnice i zagadki…

Siedziała i zastanawiała się, co będzie wystrugiwać z kartofli dalej; obecnie były to postacie małych żołnierzyków trzymających maluśkie, kompletnie niekształtne „coś”: w pierwotnym zamyśle bagnet, a na oko – złożona podręczna parasolka. W domu pusto. W samotności kontemplowała spadającą skórkę ziemniaczaną, fascynującą jak stonka poruszającą się jak rakieta po trajektorii lotu. Widziała się jako księżniczkę uciekającą z domu z tymi wszystkimi kartoflami. Jej siwe włosy niestety tak sentymentalnie harmonizowały z kolorem ścian i podłóg, że nie była w stanie podjąć jakiejkolwiek konkretnej decyzji o ucieczce z własnego domu. Przeczytała sto trzy książki. Wyhaftowała czternaście obrusów. I przelała się para goryczy. Co jakiś czas spoglądała na stary wiklinowy stół, który też sama uplotła w pocie czoła, niszcząc przy tym dwie pary spodni i brudząc glutami sześć par chusteczek materiałowych. W stole tym odnajdywała wspomnienie z dzieciństwa. Uczucie to łechtało ją i wprowadzało w błogi nastrój, każący jej później ze łzami w oczach oglądać wszystkie te niemodne, starodawne filmy romantyczne, jakie miała na kasetach VHS. Często zapraszała koleżanki do domu i z małego okienka na strychu pokazywała im ogromny komin zasłaniany przez jeszcze ogromniejszy dąb. „To jest doprawdy nieładnie – mówiła – niweczyć widok na ten cud ery przemysłowej”. Odchodziła z żalem, a potem otruwała koleżanki regularnie dodawaną do kołocza trutką na szczury w małych ilościach. Jej życie jednak nie kręciło się tylko wokół tych małych przyjemności. W wolnych chwilach strzelała ze starego rewolweru i wąchała proch strzelniczy, który później podkradała, żeby nacierać się nim w czasie kąpieli. Nie wiedzieć czemu, miała z tego powodu poczucie winy, które rozładowywało się w niej tuż po natarciu się owym prochem. Wszystkie swoje sensacje opisywała iście miniaturowymi literkami w notesie w linie wielkości dwóch dłoni. Trzy wersy w jednej linijce. Słowa ciągnęły się jak oszalałe. Nie zauważała, gdy strony się kończyły i należało przewrócić kartkę. Pisała dalej, na tym, w zależności na czym akurat pisała – stąd notatki jej wydają się nierzadko chaotyczne i pozbawione sensu. Ich dokończenia znajdują się na stole, obrusie, sukience i spodniach, tapecie, firanie, posągu Nerona, na brzuchu jednego z siedmiu kochanków. Żyła i było jej dobrze.

Co jakiś czas ponownie zapraszała koleżanki – wtedy już z kolegami – by sprawdzić, czy drzewo nadal zasłania ogromny komin. Był dla niej czymś więcej niż kupą szarego żelastwa. Był symbolem utraconej podniety. A włosy siwiały jej z dnia na dzień coraz bardziej. Włos dziennie. Szukała ich godzinami, liczyła je, wyrywała i kładła na kupkę w szafce zamykanej na srebrny kluczyk. Gdy uzbierała ich już większą ilość, uplotła z nich ogromny, dwumetrowy warkocz, który za niebagatelną kwotę sprzedała na Allegro chcącemu pozostać anonimowym entuzjaście warkoczy, kolekcjonerowi włosów i fetyszyście spinek. W swoim kontrahencie widziała coś, co było również i jej cechą. Niewątpliwie mieli ze sobą coś wspólnego, lecz nie dało się poznać, co dokładnie. Spotykała wielu ludzi, w których częściowo dostrzegała własne cechy, z żadnym z nich jednak nie mogłaby dać się ponieść fantazjom, wypłakać się i uwolnić demony. Nie ufała ludziom, uważając ich podstawowe niezrozumienie rzeczy skomplikowanych za najgorszą cechę, jaka w ogóle może się przydarzyć człowiekowi. Rzeczy i zdarzenia miały dla niej specjalne znaczenia, magiczne, czasami wewnętrznie sprzeczne, lecz nie robiło jej to różnicy, gdyż wciąż powtarzała, że jest istotą magiczną, wleczoną przez wzajemnie sprzeczające się w niej siły – Anioły i Demony. 

Wcześnie rano, mniej więcej między godziną szóstą a siódmą, rozkładała na wiklinowym stole czarny obrus, zapalała czarną świecę i rozkładała własnoręcznie zrobione kamyki z runami w celu odgadnięcia przyszłości. Niczego nie sprawdzała, tylko notowała i spisywała rezultaty. Z biegiem czasu doszła do perfekcji i swoje umiejętności zaczęła skrycie sprzedawać Pięciuset Świętym Dewotom z pobliskiej parafii, dzięki czemu uzyskały one status błogosławionych jasnowidzek nawiedzanych przez boską istotę. Razem grzały sobie ręce przy kominku, opowiadały niestworzone historie i z tymi swoimi sztucznymi szczękami, zgrzybiałymi gardłami i garbatymi podniebieniami śmiały się do rozpuku. Potem zrzucały bluzeczki, opinały się czarnym lateksem i skórzanymi paskami – stawały się wtedy szybkie i niebezpieczne, ich maski przypominały maski Zorro, a włosy busz Violetty. Na koniec wyciągały bokiem żyłę z szyi i wstrzykiwały sobie niewielkie ilości lidokainy, po czym odlatywały na inne planety chrystianizować kosmitów.

„A więc to tak – powiedziała pewnego razu, patrząc na Pięćset Świętych Dewot ubranych w obcisły lateks i skórzane gadżety – wy tu fiku-miku, a ja sama sobie towarzystwo lustrami tworzę. Ale ja wam jedno powiem: nikt mnie tak nie zadowala jak moje gibkie paluszki energicznie pląsające w majteczkach, a głodzik na zabawy mam niezwykle często, wierzcie mi”. Ciężko się skrzywiły, a ona kontynuowała, obwiniając za ten stan rzeczy zasłonięty przez drzewo komin. „Ale drzewo to rodzina – przekonywały – trzeba kochać drzewa, podlewać i pielęgnować, żeby później zbierać owoce”. I ona się z nimi zgodziła. Ucałowały się w ręce i pożegnały. Pięćset Świętych Dewot po raz pierwszy zobaczyło w niej człowieka.

Pracowała od dłuższego czasu w pobliskiej cukierni, z której regularnie, co pół roku zwalniali ją za podkradanie bułeczek kokosowych. Po kilku latach przyzwyczajono się do tego procederu i część wypłaty dostawała w bułeczkach, które papała każdego wieczora w ilościach niesłychanych (biorąc pod uwagę jej wątłą sylwetkę, aż dziw bierze, że taka kruszynka może tyle w siebie władować). Nieraz jednak udowadniała krzepę, zwyciężając w konkursie podniesieniem wypełnionej po brzegi kiełbasą i rzodkiewkami lodówki. Na koniec pamiętnego występu zaśpiewała psalm sto siódmy: „dzięki czyńcie Panu, bo jest dobry, bo na wieki łaska jego”.

Jej pasje prężnie wybijały w górę, leciały długo i godnie, wręcz arystokratycznie, by po miesiącu lub dwóch znudzić się i po pół roku na nowo powrócić. Ukochała wszystkie swoje zainteresowania. Ustawiała je w myślach w kolejności alfabetycznej, potem nadawała im punkty, co dzień inne, po czym sprawdzała, w jaki sposób jej pasje się zmieniają. Brała pod uwagę nie tylko pogodę i nastrój, ale również ilość wypitej kawy, długość snu, grubość pestek w owocach, jakie jadła, i całą masę innych czynników, które wydawały jej się niezwykle ważne i z ogromnym wpływem na to, co ją w danym momencie pociąga.

Widok wykresów zainteresowań i skomplikowanych równań z nimi związanych wprawiał ją w dziki zachwyt. Pogoda zaraz robiła się piękniejsza, a psy przestawały szczekać i przyklękiwały na jedno kolano, kiedy obok nich szła. Była bowiem jak święta, przez co są i tacy, którzy twierdzą, iż była ona nieformalnie pięćset pierwszą świętą należącą do stowarzyszenia Pięciuset Świętych Dewot. Wystarczyło jednak, by spojrzała delikwentowi w oczy, by ten ad hoc zmienił zdanie, przyklękając od razu na drugie kolano i spuszczając głowę tak nisko, jak tylko pozwalała mu na to ziemia.

„Już dobrze, dobrze, moje kundelki z kokardami, ubierzcie czapki, bo jak zniknę, niebo się rozpłacze, wasze biedne główki zmokną, a nosy się zakatarzą”. I wracała do domu wolnym krokiem, a oni w tle dziękowali jej za słowa anioła wprost od Najwyższego przekazane. Ci, którzy najbardziej byli w nią wpatrzeni, podnosili jej sukienkę, by nie szorowała zakurzonej drogi, którą szła do domu. „Tylko uważajcie, chłopcy, by nie zrobić mi wstydu, wtedy rzucę na was wszystkich klątwy i będzie żyć z każdym dniem krócej – to wam obiecuję na miłość moją do Tego, Który Wszystko Wie”. Gdy już stanęli u progu domu, żegnali ją pocałunkami i darami składającymi się z bananów, mandarynek i cytryn, które wsuwała zaraz na pierwszy z pięciu podwieczorków na poddaszu wykładanym mahoniowym drewnem. 

Gdzieś za oknem paliło się ognisko. Dym był czarny i smolisty. Symbolizował jej wewnętrzne mary i demony, które w pełni akceptowała. Zaraz pomyślała o pieczeniu kiełbasek, kartofli i pokrojonych w plastry bułek, lecz ochota szybko jej przeszła, gdy zobaczyła, że Pięćset Świętych Dewot utworzyło wokół wypatrzonego ogniska ogromny okrąg i patrzy w palącą się kukłę diabła z wybałuszonymi oczami i wywalonym rubasznie jęzorem, który wołał do nich: „Laseczki wy moje mordaśne, mnie się nie da spalić”. Spopielone szczątki diabła same się w sobie zebrały i powędrowały na zachód, gdzie jego miejsce, gdzie jego zaklęcia opętania i kolejne bluźnierstwa.

Bezgłośnie wróciła do pałaszowania bananów, by po chwili wsuwać barszcz czerwoniutki jak usta eleganckich dam z wielkich miast. W czerwieni dostrzegała pewną elegancję, której nigdy nie osiągnie ani nie zdobędzie. „Będę jeść za to ten tu oto barszcz i rozmyślać o tych miłych rzeczach zamiast być ich ofiarą” – mówiła sobie po cichu. Po skończonym posiłku szybko uciekała do łazienki, by przypadkiem nikt ukradkiem nie zobaczył, iż między zębami chowa się jej zieloniutki majeranek. Czyściła zęby tak długo, aż wszystko zniknęło, a zapach barszczu stał się tylko wspomnieniem przywoływanym pamięcią, a nie językiem.

Jedną z jej ulubionych zabaw było chodzenie po murkach i krawężnikach. Każdy upadek punktowała i podliczała w ogólnej klasyfikacji, po czym dane te nanosiła na ogromny wykres mający wyznaczyć dni pechowe przyszłego roku. Niestety nigdy nie mogła zweryfikować swoich obliczeń, gdyż każdego sylwestra ścierała olbrzymią tablicę, na której następnego dnia śladu po wykresie niemalże nie było i z której już niewiele dało się odczytać. Nie przejmując się tym jednak, kontynuowała pracę, zaczynając punktowanie od nowa. Twierdziła, że liczy się praca, a nie jej efekty. „Kto czyni dobro, by iść do nieba, nie zasługuje na nie”, czego zresztą dowodziła. Potrafiła każdego przekonać do swoich racji – a to ze względu na piękne lazurowe oczy, niedające się z niczym porównać. Czasem aż zdawało się, iż oczy zlewają się w jedno oko, tworząc piękno najwyższe, oświecone i nieomylne.

Wieczorem wszystko zwalniało. Miasto szło spać, a ona obserwowała gwiazdy, zapisując ich nazwy na ręce, by potem zanotować je w zeszycie, którego użyje, gdy będzie nazywać wszystkie swoje dzieci, uważała bowiem, że każdy człowiek jest gwiazdą i powinien nosić godne temu statusowi imię. Astrologiczne dzieci kwiaty. Kolorowe świetliste twarze i długie frędzle niczym ogony komet. Wyobrażała sobie, jak wpadają do sypialni, kiedy ona jeszcze śpi, niczym huragan zrzucają wszystko na ziemię i wtedy nie ma już wyboru: musi wstać i przygotować bananowe śniadanie, którego nauczyła ją wielka amerykańska literatura. Ależ to były fikołki wyobraźni.

Ktoś wołał ją z dołu – może to jaki lowelas z wyżelowaną czupryną i równo przyciętym wąsem. Może przyjechał karocą albo może mercedesem klasy C w wersji avantgarde, który najbardziej ją rajcował. Niestety to tylko mleczarz. Chciał oddać jej klucze, które zgubiła, z przyczepioną do nich ulubioną maskotką misia. Ach, cóż za niepowetowana strata by to była. Klucz można dorobić, ale takiego miniaturowego pluszaczka już by nie dostała. Musiałaby wyć jak wściekły pies całe siedem nocy z rzędu, aby wyrazić swój smutek z powodu takiej straty. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Nie wiedzieć po co, mleczarz po kryjomu zrobił odlew z klucza. Wiadomo było, że domu nie zamykała nigdy, a klucze nosiła wyłącznie z czystej radości klekotania nimi w palcach, z przekładania z kieszonki do kieszonki i bawienia się odbijaniem od nich promieni słonecznych. Pogwizdywała Lenny’ego Valentina i ukradkiem spoglądała na starszych facetów. Ciągnęła ich za szelki jak mała niesforna dziewczynka, by potem przepraszać i oddawać zadośćuczynienie w buziakach i całonocnych pieszczotach pod strychem, gdzie było okno. To okno. Z tym widokiem. Z tym drzewem i z tym, co ono zasłaniało. Ściany się zatrzęsły. Ich falowanie wprowadziło dom w dziki rytm skrzypienia desek i postukiwania talerzy równo ułożonych w szafkach.

Do domu wprost z pobliskiego lasu często wchodziły jelenie zwabiane okruchami herbatników rozrzucanych po całej drodze. W małej komórce, zbudowanej specjalnie w celach podglądania i wideofilmowania intymnych spotkań, rozmów i ekstaz cielesnych, czaiła się z aparatem fotograficznym i cykała foty niewiedzącym o niczym, nieświadomym jelonkom. Wywołując film, nadawała każdemu inne imię, wkładała do klasera, dawała buziaka niczym na dobranoc. Swoje zdobycze pokazywała znajomym myśliwym, mówiąc: „Tak się poluje. A te pukawki, chłopcy, możecie sobie schować tam, gdzie macie to, czym pukać chyba się boicie i wstydzicie”, po czym uciekała, chichocząc i zostawiając za sobą tumany kurzu i niewidzialny ślad figlarności. Iluż to ona leśników i myśliwych zawstydziła, by wprowadzić ich potem w arkana wiedzy miłosnej między innymi w towarzystwie Pięciuset Świętych Dewot, które ostatnimi czasy zamieniły obcisłe lateksy na luźne szale i woale, dwucentymetrowe rzęsy i tajemne aromatyczne olejki mistrzów erotycznego masażu tao.

Pysznie rozprawiała się z każdym. Miała tajemniczą ochronę, widocznie samego Adonisa, Apolla czy innego Antoniego. Szybko kwitowała swoje wpadki słodkim głosikiem panta rei i dalej goniła przed siebie, rozprawiając o aksjomatach wiedzy filozoficznej i wpływie poszczególnych gwiazd na charakter człowieka. „Czy filozofowie bardziej porywczy nie formułują systemów bardziej agresywnych? – pytała. – Czy ci, którzy są prawdziwie mądrzy, czują potrzebę spisywania swoich myśli?”. I tak bez końca. Żaden Kant by jej nie dorównał w sile i uroku formułowania tez zarówno logicznych, jak i tych do reszty pozbawionych sensu. Panta rei i wszelkie racje przemijają.

Dobry mój Boże Słodziuśki Czteroliterowy, czemuż ona zapraszała do siebie wszystkie świeżo upieczone wdowy miasteczkowe? No chyba nie po to, żeby pokazać im komin zasłaniany przez drzewo. Może robiła to, żeby i je regularnie otruwać. Julietta zmarła rok temu z niewyjaśnionych przyczyn. Mówiono, że zawsze źle się odżywiała, co nie było wcale kłamstwem. Usprawiedliwiała się cudzymi domniemaniami, plotkami i głupotkami.

Wszystkie te jej dzikie towarzyszki powoli znikały. Wszystkie prócz Pięciuset Świętych Dewot, które trzymały się dzielnie, gdyż były specjalnie wybrane przez Najjaśniejszego – nie wiadomo tylko, czy przypadkiem nie w tych chwilach słabości albo innej przypadłości, bo przecież i geniusza czasem może zaboleć głowa, a każdy, kto ma oczy, musi spać przynajmniej te trzy godzinki, żeby się to oko nie wysuszyło na amen, w imię ojcusia, synusia i Kacperka dusia.

Mówiły wszystkie: „Dobra zupka bananowa i bananowe śniadanie, i deser, i migdały w lodach z takim posmakiem takiego… hmm… nigdzie się z tym nie spotkałam, tylko u ciebie, i to jest w tobie takie cudowne, niczego tak nie przeżywam jak spotkań z tobą. Twoje dania, pomysły, fantazje i czyny są jednym i tym samym, są chyba jakąś magią, a może i magiją”.

Paplała taka, a makaron samoistnie wychodził jej rowkiem z ust. Rozbabrywała wszystko na talerzu, wyciągając najlepsze kawałki, począwszy od tych większych, poprzez mniejsze, aż do różnych farfocli na sam koniec. Smakowało, ale rozbolało i wymioty były, i bolenie żołądka, jelita albo trzustki – o Boże, tylko nie trzustki. Nikt nie podejrzewał zgonu, a tu hop w trumienkę i za trzy dni całe i dwie godziny dwadzieścia trzy minuty odbywa się pogrzeb, wszystko takie chryzantemowe i ciche, bez kontekstu, tylko drewno, ciało, ziemia i pogoda. Nic się więcej nie liczy, gdyż duch odleciał. A ducha Platon ukochał i tak dużo mu dał, czytała o nim w grubych książkach, więc i sama postanowiła porozmawiać z duchem, ale swoim własnym, gdyż najprościej było go wywołać. Pogadali sobie jak baba z babą.

„Nie bardzo mnie się klei do mnie moje »ja«” – powiedziała mu kiedyś, a on, czyli duch jej, czyli w zasadzie też ona, wzruszył ramionami i mówił: „Ćwicz, kochana, ćwicz siebie, bo cóż więcej ci pozostało”.

Chciała dać jakoś po sobie poznać, że coś się zmienia na lepsze, ale niczego nie zauważał, przez co doszła do wniosku, że musi być chyba ostatecznie rozwinięta i ukształtowana. Wyrosło jej na stałe trzecie oko i mogła od tej pory skanować każdą rzeczywistość: zarówno duchową, jak i cielesną. Widziała choroby ciała i brudy duszy. Nazwali ją świętą, a Pięćset Świętych Dewot oddało jej cześć i chwałę, śpiewając – każda z osobna – jedną pieśń w pięciuset różnych wykonaniach.

Byłoby uprzejmie zorganizować przyjęcie z orkiestrą, puddingiem, teatrem i potańcówką z tych wszystkich okazji razem wziętych, a nawet i tych wcześniejszych, które nigdy nie doczekały się imprezki. Tak też więc zrobiła, wprowadzając każdego zaproszonego (a zaproszeni byli wszyscy, nawet najpodlejsi fałszerze, złodzieje i uliczne mendy) w dziki błogostan ekstatycznej zabawy, zakrapianej nie tylko alkoholem, ale również i gazem bliżej niesprecyzowanego pochodzenia. Na wejściu zaś pokazywała pięć swoich stygmatów, by wprowadzić uczestników w fantastyczny nastrój, oraz przedstawiała z imienia osiem kotów, które grzecznościowo zasiedlały raz jej piwnicę, a raz poddasze.

Wszyscy żarli jak opętani. Ciasta znikały w oczach, a puddingi lądowały w gardłach szybciej niż na pasach samoloty najdroższych linii lotniczych. W końcu do takiej roboty przyjmuje się profesjonalistów, a nie jakieś kozie trąbki, co ledwo odróżniają lampkę zieloną od niebieskiej, a czerwoną od jaskrawożółtej.

Nie wiadomo, czy żarcie było potrute przez szczury bądź koty komandosy, ale padali jak muchy w tempie wprost proporcjonalnym do obrotów bębna w pralce. Jezus witał zmarłych z otwartymi ramionami, pokazując czerwone serce otoczone blaskiem Stwórcy Niebieskiego Najkochańszego Wujka Świata Pana, ale ci nie garnęli się do uśmiechów świętych ni do obdartych od klęczenia kolan czy zdrapanych od modlitwy gardeł, ale do talerzy i sztućców, na które nabito pyszne kiełbasy: frankfurtery i parówy. Chleby tostowe ociekające serem, pomidorami i sosami chilli, a wszystko w konwencji Alicji Głodomorki w Krainie Parującej Bułki Halinki.

„Czego od nas chcesz, świecący Ty nasz święty, złociutki? – spytali chórem niczym z greckiego teatru. – Zapraszamy do pałaszowania i Ciebie, to królewskie dania są, miód nie tylko dla podniebienia, ale i dla ducha”.

Gdzieś na boku najbardziej zajadli wciskacze kremówek śpiewali:

A komu się nie odbije, 

niechże w piekle zgnije! 

A z drugiego końca stołu wtórowali:

A listka bobkowego wyciągnę z zęba mego! 

A ci, których usta zapchane były tak solidnie, że nie dało się od nich wydusić ani jednej nuty, potrząsali zwałami tłuszczu, tworząc ogromną falę, kręcili tyłkami, a szelki wystrzeliwały pod samo niebo niczym fajerwerki. Pęki otwierały się, płuca pomagały brzuchowi przyjmować pokarm, czoła marszczyły się w pocie, a pachy popierdywały w rytmie wsuwanych energicznie udek z kurczaka.

Ziewanie nastało szybciej, niż się tego spodziewano. Cały pot został wylany, wszystkie torty i klopsy z zasmażką zjedzone. Zbawiciel leżał nieprzytomny od malag w czekoladzie, a towarzyszący mu wszyscy święci ułożyli się na sobie w formie cheeseburgerowej kanapki. Ktoś niepostrzeżenie zrobił im zdjęcie, małego polaroida, i dołączył do wielkiej księgi świata zwanej pajęczyną Hiobariady.

Niektórzy lepili z papkowatego jedzenia kulki w kształcie jaj, wkładali do środka wystające na boki paluszki i rurki z kremem, przystawiali sobie do nosa, by nadać temu życia, wkładali na ruszt zamocowany nad kominkiem i ćwiczyli się w tajemnych sztukach wróżebnych.

Widząc, że z oparów wyłaniają się jedynie duchy osób żyjących w tym miejscu, niedaleko, sto lat temu, decydowali się zakończyć swoje próby, dochodząc do wniosku, że nie dowiedzą się niczego nowego poza tym, co już wiedzą. Nie wiedzieli jednak, iż zjawy te potrafią nucić przyszłe melodie muzyków wyklętych za swe psychodeliczno-paranoiczne podejście do życia.

Obrazy przeskakiwały z zawrotną prędkością. Nie było czasu na przyglądanie się, zastanawianie czy kontemplację. Wizje waliły w głowie jak młoty w zastępstwie kilofów. Śpieszyły się, nie wiadomo na co. 

Środek dnia jeszcze nie nadszedł, a już było tak parno, że gardła rozgrzane błagały o skropienie. Robiły rozbawione znak krzyża językiem, muskały podniebienia i przewracały chudymi migdałkami swoje zaróżowione oczy. Gdzieś odbywała się żonglerka kokosami. Ręce chwytały jakieś dziewczęta na kolana i prosiły do tańca w poziomie. Gwizdy z pobliskiej stacji kolejowej dodawały otuchy ludziom pracy, którzy dotąd trzymali swoje głowy opuszczone. 

Stawiano wtem na środku salonu krzesło i oferowano odpuszczenie win, szczególnie obżarstwa i cudzołóstwa. Dla żartu zmarli odsuwali krzesło, by każdy, który odważył się usiąść, poczuł ciężar swych uczynków, poczuł na dupie, kiedy na nią spadł. Tupot nóg, śpiew i śmiech zagłuszały jęki poszkodowanych.

Krzyknęła coś do świętego Antoniego, swojego ulubionego aureolnika, a potem posmarowała sobie nogi odmładzającym kremem z łoju osła, żeby za kilka minut wziąć się za reperowanie połamanych schodów po wcześniejszej imprezce. Obok miała porządną butelkę z winem, rocznik sześćdziesiąty czwarty, czyli chyba nie aż taki dobry, no ale na pragnienie wystarczy. Siorbała sobie z gwinta, rypała młotkiem w gwoździe w dechach oraz obficie drapała się po pogryzionych przez komary pośladkach. Noce nigdy się nie zmieniają. Tylko dnie podlegają przemianie.

Stała często zasłuchana w liście dębowe mówiące do niej tajemnym językiem szmerów, które mieszały się z tupotem młodych nóg grających w piłkę, ech, odgłosem plumkających do studni kamyków wielkości dłoni czy dźwiękiem roztrzaskiwanych telewizorów, wyrzucanych z balkonu w manierze rockowej. Łysa młodzież krzyczała swoje hasła, bierne dziewczęta dawały się gwałcić, a popiół w środę popielcową dalej był sypany na głowy niewiernych. Skarpety niestety ciągle nie chciały się same łatać i po kilku dłuższych pielgrzymkach były zwyczajnie wyrzucane na śmietnik, gdzie mogły zaprzyjaźnić się ze zgniłym pomidorem i przeterminowanymi zabawkami z peweksu.

Lato dobiegało końca, a przysłonięty komin jak stał, tak stał – niewidoczny. Nieobecny, ale zawsze gdzieś tam. Powoli wszystkie sprawy znajdywały swój koniec, a Ona wpadała w zimowy sen pełen dzikich wizji o potworach z czternastoma nosami i piętnastoma uszami. Co to za farsa? Aż się kołdra marszczy i nogi od łóżka tańczą i tupią.

A potem wszystko było jeszcze dziwniej, jak u Witkacego.

Zasłonka lekko drgnęła i falowała, coraz to wyżej, coraz to dalej. Słone paluszki podrygiwały w rytm starego bluesa, a książki na półkach częły się same układać w alfabetycznym porządku. Autorzy protestują. Niejeden z nich przyzwyczaił się do swojego miejsca. Będą płakać i zalewać czarny druk, mażąc marginesy wraz z pobocznymi notatkami. Co za strata dla przyszłych badaczy!

Nagle to z zewnątrz zza okna wpadł pióropusz wielki jak od słonia dupa i zamknął się gwar nazwisk z okładek. Przystanął na Jej brzuchu, wyciągnął papierosa i zapalił, patrząc jednocześnie na pokaźny księgozbiór. Wzdychnął jak Słowacki przy matczynym łożu i odleciał przez okno z powrotem zwiedzać domy innych panien.

A wizji ciąg dalszy, mar nieziemskich inferno, co za widzenia wiatr tu przywiał i ustąpić nie chce w narkotykowej ekstazie, wydłużone cienie straszą za stołem, układają się w statki, morskie fale i wykolone pirackie oczęta wraz z czapami i piórami ograbionych Indian znad zatoki. Meksykanie po kryjomu ostrzą sobie zęby, spoglądając co chwila na kompas. Tumany idą do góry i wszystko znika. Ale…

Nastały trudne czasy, ludziska częli się na kominach wieszać, drzewa i konary zostały bezrobotne, liny za stare, by utrzymać ciężar ciała, pękały, a samobójcy roztrzaskiwali się o ziemię, z której aniołowie ulicy zbierali ich skrupulatnie łopatami i szuflami. Nikt już dziś nie pamięta desperatów kominowych prócz opasłych kronik, archiwów i starych gazet, które czytano przed snem przy oliwnej lampie, na którą nakładano zużyte pończochy i za małe rajtuzy.

Robiło się coraz zimniej i trzeba było wyciągać powoli grzejniki firmy Reznor, grube skarpety i poncza. Uzbrojona w srebrną łyżeczkę nuciła McCartneya udającego Lennona grającego Chucka Berry’ego. Nucenie powoli przeszło w pogwizdywanie, ono zaś w śpiew tak mocny, iż wprawiał w drżenie pudło nieużywanej i zakurzonej gitary akustycznej stojącej w rogu. Ta po chwili sama częła podskakiwać i grać, struny jej pobrzdękiwały rytmicznie niczym szarpane przez ciepłego Latynosa. Płuca pracowały, przepona dawała z siebie, ile mogła. Ściany dźwięczały niczym walone młotami z drugiej strony. A może to pukanie? Zazgrzytała zębami okrutnie, wprowadzając fałsz. Coś zasyczało czy to tylko śpiący pomruk zadżumionej sowy? Gdzieś w tle dało się usłyszeć pojedynczy wybuch granatu. Podeszła do okna, żeby zobaczyć coś więcej, lecz jedyne, co dojrzała, to innych ciekawskich wyglądających przez okna. Odeszła od szkła i zasłoniła kotarę, by nie uczestniczyć w tym ogólnomiasteczkowym zerkaniu. Odłożyła łyżeczkę, biorąc do ręki zapałki, po czym porządnie zafajczyła.

Z nieba iskrzyło światło gwiazd, a porządnie romantyczni i chorzy na miłość usłyszeć mogli pogwizdywanie księżyca. Melancholijny wiatr otworzył wystawiony na parapet słownik na literze H. Rzuciła okiem na stronę, przeczytała słowo „het” i zrobiła grymas, nie wiedząc, co to słowo znaczy. Zbyt leniwy wzrok nie pozwolił jej przesunąć się o centymetr w bok, by przeczytać znaczenie. Nastąpiło ogólne zadumanie nad różową zorzą, która przywędrowała tutaj niby to z kaprysu, hmm.

Słysząc gwizdanie kosa, zaczęła sama pogwizdywać, ale nie ustami, a nosem. Piszczała, aż pouciekały z lasu wszystkie małe żyjątka, sowy i niedźwiedzie. Nawet rude wiewiórki z niewytartymi zadkami zostawiły swoje dziuple. Jedynie paskudne kleszcze i chrabąszcze skandynawskie mogły wytrzymać tę przykrą sytuację. 

Z zadumy tej wyrwało się znienacka zawodzenie kosa, które na moment przywróciło sytuacji normalność. Huk z pobliskiej fabryki zatkał uszy, utwardzając solidnie woskowinę w uszach. Dym parował czarno i oszalale. Światło przez coraz późniejszą porę widoczne coraz mocniej. Wiatr walił ostro po oknie, które waliło. Zamknął je. Wtedy usłyszała kapiącą z kurka wodę. Poszła do łazienki i patrzyła na krople. Kap, kap. Rytm kapania z czasem zsynchronizował się ze stukotem kosa. Woskowina w uszach zaczęła pękać, co spowodowało nieprzyjemne uczucie. Zakręciła wodę i zawołała wulgarnie do szpaka, żeby się z łaski swojej odpierdolił. Obrażony ptak, słysząc to, fuknął pod nosem i odleciał do ciepłych krajów. Zresztą i tak zbyt długo z odlotem zwlekał, skurwiel jeden.

Jak tylko odleciał, w izbie zrobiło się jaśniej i weselej. Chłodzik odszedł, a lampa niby jaśniej rozświetlała kolekcję plakatów na ścianie: Elvisa Presleya, Franka Sinatry, Guns N’ Roses, a w końcu Nine Inch Nails z niepamiętnej trasy „Broken Tour”.

Zapach pierogów z sąsiedztwa obok zaślinił jej język mały i chęciwy, nie tylko w kwestiach kulinarnych. „Zgłodniałam!” – ryknęła głosem nieokrzesanych wiejskich bab spod znaku świętej Jagny gorejącej na łonach burczymuchów. Jednym ruchem przewałkowała ciasto, owinęła nim mięso i ugotowała, by na dziko zjeść wszystko ze złotą, chrupiącą słoniną. Tłuszcz jeszcze skapywał jej kącikami ust. Kto by chciał pocałować – pomyślała i szybko wytarła usta w chusteczkę, na rogu której namalowany był zgrabny obrazeczek przedstawiający państwa młodych zadających sobie pieszczoty w progach zatęchłej wiejskiej izdebki. Zaśmiała się swobodnie. „To jest dopiero coś” – parsknęła.

W tej samej chwili wspomniała sobie tych kilka wydarzeń, które wzbudziły w niej same przyjemne uczucia:

kiedy pierwszy raz spróbowała pierogów z mięsem mielonym z cebulką, których ciasto przygotowywane było według specjalnej receptury i rozwałkowywane specjalnym wałkiem, który w feralną noc z drugiego na trzeciego grudnia roztrzaskał się na głowie złodzieja próbującego wyjść z domu z sygnowanym, unikalnym egzemplarzem W cieniu rozkwitających dziewcząt Prousta.

kiedy na wałku usiadł kos, który miał od tej chwili zostać rodzinnym symbolem oznaczającym bezpieczeństwo i spokój domu rodzinnego.

kiedy nadopiekuńcza babcia do spania każdorazowo zakładała jej tetrową, zawsze świeżo uprasowaną, ciepłą pieluchę, mówiąc: „Czuję, iż po tak męczącym dniu znużona dziecina nie może zamartwiać się jeszcze ściskaniem pęcherza”.

odmawianie pacierza za dnia i odprawiania czarów co noc.

pierwszy pocałunek z chłopakiem, którego wszyscy przezywali Tapczan, a który był tak wysoki, że do pocałunku nie wystarczyło mu schylić głowy, lecz klęknąć na kolanko. Złożywszy na twarzy dłonie, oddał jej przyjemność. Od tego czasu Tapczan przestał co wieczór odmawiać Ojcze nasz i dwie zdrowaśki a zaczął intensywną masturbację w toalecie, po czym zrzucając pośpiesznie odzież, rzucał się na twarde posłanie i zasypiał, marząc o następnym pocałunku.

ciepłe mikołowskie noce, w czasie których bez obawy o przeziębienie można było pod gołym niebem spędzić całą noc i liczyć gwiazdy. W czasie jednej z nich, gdy w tle słychać było na przemian zdrowaśki Augustynka i śmiechy jego rozbrykanych braci i sióstr, trzepoczący w klatce ptak wydostał się i siadając na gałęzi pobliskiego drzewa, zaczął śpiewać pieśń, której melodia wprawiła w zachwyt każdego, kto zdołał ją usłyszeć. Ci, którzy w ten czas się zbudzili, mówili potem, iż myśleli, że w swoich snach zmarli i obudzili się już w niebie, doznając słuchowych rozkoszy.

śmieszna starsza dama, która za wszelką cenę starała się nie zasnąć z obawy, iż kiedyś obudzi się w zakopanej już mogile – jej czuwanie miało spowodować zmożenie tak ogromne, że gdy w końcu zasnęła, nigdy się już nie obudziła.

gdy jako najęta na jedną prywatkę kuchareczka dreptała po izdebce tam i nazad, myśląc, jakie danie przygotować gościom, by nie pomyśleli, że talent kucharski ma zapisany tylko w papierach. Wspominając przedwcześnie zmarłego brata Antka, który uwielbiał starannie przygotowane filety z kurczaka z kminkiem i podwójną panierką z dodatkiem dobrze rozkruszonych płatków śniadaniowych, zachwyciła gości, dzięki czemu zdobyła masę nowych znajomości i historii z nimi związanych:

Michał G. po raz setny, ku znudzeniu większości słuchających opowiadał, jak przyśnił mu się ptak nakręcacz z powieści Murakamiego, który przepowiedział rychłą śmierć jego prababki, mimo jej doskonałego stanu, fizycznego i psychicznego.

asystentka prezesa Jarosława W., która by przypodobać się pracodawcy, zrobiła sobie tatuaż na ramieniu z jego ulubionym motywem kwiatowym. Prezes po zobaczeniu dzieła tatuażysty pozostawił na biurku swojej asystentki bukiet tulipanów z załączonym wymówieniem w trybie natychmiastowym.

Sławek C., który kończył nocny dyżur około godziny siódmej, został pół godziny dłużej, by ogrzać sobie ręce nad parującym kotłem – tak mroźna była zima. Ustawił się w rzędzie obok kilkunastu robotników, którzy oddawali się temu procederowi dzień w dzień, ciesząc się i pogwizdując na głos tradycyjne śląskie piosenki. Zobaczył wtedy Sławek w płomieniach postać z ognia. Patrzał na nią szeroko otwartymi oczyma, usta miał drżące, czoło w zimnym pocie. Koledzy robotnicy, widząc to, zaprowadzili go do zakładowego lekarza – ten, podniósłszy mu koszulę, zbadał słuchawką rytm uderzeń serca i powiedział: „Nie ma się czym martwić, to naturalne objawy zobaczenia mary. Może się pan ubrać.– I proszę nie wracać w pobliże kotła”.

kolega kolegi, Adrian, którego sparaliżowany brat, leżący dzień w dzień wyprostowany i sztywny na łóżku, powiedział pewnej Wigilii tuż przed pierwszymi słowami modlitwy: „Piorun, czerwony jak smok, pełza po mojej piersi. Jest straszny, ale ja się go nie boję. Mimo iż się rusza, jest martwy. Mimo iż ja się nie ruszam, jestem żywy”. Potem umilkł i głośno dyszał.

kiedy budziło ją gwizdanie fabrycznego megafonu wzywającego pracowników z pobliskiej wsi do pracy. Mimo iż nie pracowała w tej fabryce, wstawała, drepcząc po swoim małym pokoiku w poszukiwaniu ubrań, spinek, grzebyków, lakierów do paznokci. Na zewnątrz było jeszcze ciemno, dlatego przed przystąpieniem do toalety oglądała przez okno zagwieżdżone niebo, a każdy przelatujący samolot traktowała jak spadającą gwiazdę: myślała życzenie. Gnana jednak podświadomym realizmem tej sytuacji zastanawiała się, gdzie samolot leci, wyobrażała sobie ludzi i sprawy, jakie mają do załatwienia:

wdowa pragnąca spełnić pogrzebowy obowiązek w stosunku do męża, tragicznie zmarłego na skutek wypadku samochodowego. Za każdym razem, gdy stewardesa podchodzi do niej i pyta, czy nie potrzebuje czegoś do jedzenia lub picia, tej grzęźnie głos w gardle i nie może wydusić ani jednego słowa.

Karol, właściciel przedsiębiorstwa produkcyjno-handlowego, lecący wręczyć swojemu dziecku urodzinowy prezent: zabawkę specjalnie skonstruowaną w Nowym Jorku przez lalkarza geniusza umiejącego wydobyć z bezdusznych istot prawdziwe piękno.

śpiące w ramionach kobiety dziecko. Śni koszmar, w którym sztuczne ręce przyciskają je do uschniętych piersi potwornej matrony, która zmusza je do picia mleka. Ręce kołyszą je jak niemowlę, tulą i kładą na poduszkę tak miękką, iż wpada w nią jak w dziurę, ogromną i głęboką. Czerń zakrywa wszystko.

młoda dziewczyna, która posmutniała, wspominając moment, kiedy ojciec kupił jej na urodziny wspaniały i okazały teleskop – w noc, kiedy pierwszy raz go wyciągnęła, niebo było tak zachmurzone, iż nie widać było ani jednej gwiazdy. Zrezygnowana poszła spać, tuląc się do taty, wierząc, że następne wieczory będą dla niej szczęśliwsze. Niestety pierwszy z tych dni następuje dopiero siedem dni później. Prawie co noc płacze w poduszkę, pytając Jedynego „dlaczego?”.

kawaler zdążający na ślub swojego kuzyna. Trzyma pod pachą dziennik snów, który systematycznie prowadzi. W ręce trzyma sennik i czyta go, próbując rozszyfrować, co oznaczają niektóre symbole i znaki. Zastanawia się nad niektórymi z nich – tymi, które w jego ocenie są najbardziej intrygujące i tajemnicze:

pierwszy: po obfitym śniadaniu kładzie się na moment na kanapie i ogląda poranne wiadomości. Oczywiście poza wypadkami, katastrofami, kłótniami polityków i porwaniami niczego konkretnego się nie dowiedział, wyłącza więc wizję i puszcza jedną ze swoich ulubionych płyt Chrisa Rea. Kładzie ręce na brzuchu i czuje coś twardego pod skórą – to coś bez wątpienia żyje, porusza się. Nie czuje bólu, co najwyżej niepokój. Podnosi koszulkę do góry i jego oczom ukazuje się napis ukształtowany przez to coś wewnątrz jego brzucha: „Popielaty kos należy do Zosi”.

drugi: kolorowa papuga powtarza wszystko, co on wygwizda. Robi to tak długo, aż zupełnie ochrypnie; skrzeczy: „DOŚĆ, DOŚĆ”, ale on nie przestawaje gwizdać. Chcąc zatkać papudze dziób, przy wypowiadanej przez nią głosce „o” wrzuca jej do dzioba jedną jagodę. Dwóch chłopców za oknem zaczyna wtedy klaskać i krzyczeć z radości na widok tego popisu.

trzeci: głos oddalających się kroków zostaje przecięty trzaśnięciem drzwi. Podchodzi do nich i przytyka oko do dziurki od klucza. Przez chwilę nic nie widać, lecz nagle ktoś zapala światło. Widzi młode, zgrabne nogi, idące po spróchniałych schodach. Nogi idą same, nie mają ciała, miednicy, torsu – niczego, nawet płci. Echo kroków odbija się w pustej sieni, aż ostatecznie cichnie. Odchodzi wtedy od drzwi i widzi wiszące na ścianie niewielkie czerwone serce, do którego przypięte jest czarne piórko, a na nim białym lakierem napisane imię dziewczyny.

czwarty: przed sobą widzi wielki komin, z którego intensywnie wali czarny dym. Nie idzie on tylko w górę, ale również na boki, zakrywając niemal cały nieboskłon. Słyszy huk kołującego samolotu, ale nie widzi go. Robi się cicho. Stoi w pokoju, którego ściany są wytapetowane jasnoróżową okleiną. Na stole stoi podręczny zegar z budzikiem oraz żółta róża ze wstążką i stroikiem. Na łóżku ktoś starannie ułożył ubranie, górę i dół: koszulę z kołnierzem, garsonkę i spodnie w kancik. Wszystko w kolorze śnieżnobiałej bieli. Przygląda się temu przez chwilę i wnet zauważa, iż spod rękawa wychodzi mały robak, wije się i znosi malutkie żółte jajeczko, po czym zdycha.

piąty: mały chłopak o blond włosach układa przed kominkiem obrazek z gruzów na wysprzątanej podłodze. Kiedy jego ojciec to zauważa, sprawia synowi takie lanie, że ten zapewne nie odezwie się do niego przez najbliższy tydzień. Framuga okna trzęsie się przy każdym klapsie, z komina lecą iskry, a z oczu łzy. Ojciec każe iść mu do pokoju, po czym sprząta śmieci. Chłopak siedzi na łóżku i patrzy się bezwiednie w ścianę. Kładzie na niej rękę i wyczuwa, że jedna z cegłówek się rusza. Ostrożnie podważa ją scyzorykiem i wyjmuje ze ściany. W środku widzi wystające usta, które mówią coś do niego. Po chwili znikają. Blondynek próbuje zobaczyć, co jest wewnątrz. Nagle wyrasta przed nim trupiobiałe oko z bladoniebieską źrenicą. Rozdziawia szeroko usta, a do jego uszu dociera przeraźliwy wrzask – nie własny, lecz ojca, który trzyma w ramionach tego samego blond chłopaka, którego wcześniej sprał, i płacze.

szósty: w pokoju ledwo oświetlonym stojącą w rogu lampą naftową z zielonym szkiełkiem siedzi kobieta, przyglądając się formującym się na ścianie niepokojącym kształtom. Patrzy, obierając przy tym ziemniaki. Skórki, opadając na podłogę, tworzą ładny serpentynowy zygzak, który lada moment zostanie porwany przez psa. Kiedy ten w końcu łapie skórkę do pyska, wiatr otwiera z impetem okiennice, wpadając do środka i gasząc lampę. Dym z knota przeobraża się w mglistą postać. Nim jej wyschłe ręce zdążą wykonać jakikolwiek ruch, wiatr unosi ją i rozwiewa gdzieś w odmętach nocy.

syneczek obsesyjnie przygładzający swoje proste włosy, by nie wpadały mu do oczu. Na lotnisku czekają na niego rodzice z tytą pełną słodyczy: cukierków, toffee i czekoladek.

miss Polonia z roku 1980, tak głodna, iż pasażerowi siedzącemu obok najchętniej wyrwałaby z ręki kanapki z serem, podpiekaną szynką i keczupem i wsunęła, zanim ten zdążyłby zaprotestować i wszcząć raban. Leci do siostry, której w duchu nie cierpi za to, że wszyscy uważają ją za ładniejszą i zgrabniejszą od niej.

mężczyzna mający głowę skierowaną bezustannie w kierunku okienka. Według niej skrywa tajemnicę, choćby z samego faktu, iż nie potrafiła wyobrazić sobie jego twarzy. Wyobrażała go sobie jako starszego, dojrzałego mężczyznę z zaczątkami siwizny. Spokojnego i dystyngowanego. Niekiedy wyobrażała sobie, jak do niej przemawia głosem niskim i ciepłym: „Latam tym samolotem raz na miesiąc i czekam na znak. Wiesz, co mam na myśli, bo wbrew pozorom jesteśmy do siebie bardzo podobni, może nawet jesteśmy tą samą osobą. Czy nie obawiasz się, że gdy odwrócę się do ciebie, zobaczysz swoją własną twarz?”. Milknie na chwilę, a po chwili stwierdza: „Śniłem niedawno twój sen: wlatujemy w dym – nie chmurę, ale właśnie dym, pilot robi, co może, manewruje, stewardesy każą pozapinać wszystkim pasy. I wtedy w nasz samolot uderza piorun. Nigdy już nie wylatujemy z ciemnego obłoku, zostajemy w nim na zawsze, rozpływamy się w powietrzu razem z nim. I wtedy wiem, że to już jest koniec.

Marszałek, odrywając swoje sztuczne wąsy, ryczy na sekretarkę, przykleja szyszkę do szyszynki i panieruje Prezesa Rady Ministrów, mieląc następnie czerwone pudełko z jego orderami. Za oknem koszulki z Michaelem Jordanem gwałcą akapity z Ulissesa Joyce’a, wypluwając litery A, C i O. Talibowie nawołują do świętej wojny, zabierają się na przystanek Woodstock w swoich poszarpanych turbanach i obdartych majtochach. Tam też palą czeski tytoń i grają w chińczyka z dostawcą coca-coli na Europę Środkową. Ich przekrwione oczy zamieniają się w krzyżówki z powpisywanymi w puste pola zboczeństwami i odgłosami o charakterze bezpretensjonalnie seksualnym. Wszyscy pieką satanistyczne chleby i wywołują zdjęcia na parawanie z trawy zakrapianej chilijską wódką dla pątników, mnichów i podglądaczy. Lentilki wyskakują z dupy Araba, więc chyba nie strawił. Dramaty Szekspira ożywają, wtryniają się do wszeburnych postaci z kart Julia Cortázara, nagabują ich, żeby kupili niebieskie odkurzacze z dodatkowymi funkcjami czyszczenia dywanu z małpiej sierści i paznokci orangutanów. Napletek osła leci wolno w powietrzu i przykleja się do ściany, w której po minucie pojawia się czasoprzestrzenny tunel. Wściekli Arabowie wrzucają do niego swoje święte księgi, odbarte turbany, nawet osrane majtochy, które ledwo trzymają się na ich całkiem nieźle opalonych półdupkach. Poślady klaskają im w rytm popularnej piosenki Rubika. Do owej kakofonii dołączają się urodziwe i zakochane kaczki, osiołki, trzy jelonki, bocian, Boryna, kufel piwka, chór trębaczy, drzewostan królewskich ogrodów oraz wygnana z mrowiska jedna mrówka faraona. Dresy próbują rozgonić całe towarzystwo pijanych satanistów wpierniczających swój satanistyczny chleb. Chowają wino pod swetrem cioci Pigwy, która przytrzymuje szyjkę butelki swoimi nienaturalnymi sutkami wychodzącymi spod stanika. Na ścianie szpitala na trepanację czaszkowodu zaprasza dr Irena Brzeszczot, której zęby wbijają się w chwili obecnej w wielki dębowy stół z wymalowanym na spodniej części wizerunkiem hrabiego Draculi, czego nie jest rzecz jasna świadoma ani ona, ani żaden czlonek jej poronionej rodziny. Ktoś gęgoli na temat szparagowej fasolki i wsadza sobie żubrówkową trawkę pod pachę, czekając na cud i wszechobecne ręce Królowej Niebios, przenajświętszej Pani Duchoty, pasierbicy świętego Ducha z łona praświętego Pucha. Trębacz na wieży ogłasza swoje inicjały oficjalnym tekstem hymnu swojej małej ojczyzny. Grdyka podskakuje mu z podniecenia, chyba święci się jakaś orgia na obrusie u Rumuna Pawła Pawłowicza Pawłowiczowa, dla znajomych Pawo-Kręta-Ręka, albo Pępkowładny Wężodupnik. W tym czasie hordy południowoamerykańskich klaustrofobików recytują tubalnymi głosami restauracyjne cenniki. Trędowate placki zorganizowały na irańskim talerzu w kwiaty zamach na grillowaną parówkę w sosie koperkowo-majonezowym. Kucharze biją się między sobą aluminiowymi chochlami ufajdanymi radioaktywną cieczą. Złorzeczą, wzywając komandosów o podniesionych czołach na rusztowaniach. Dołączają do hipisów i razem piją marihuanę wstrzykiwaną w żyłę na pięcie, którą trzyma się w garażu na księżycu, tuż obok krokietowej flagi, na której jakiś pieprzony sukinsyn namalował czternaście różowych jelonków w sadzie bananowym na działce we wschodnim Tybecie, na szczycie góry Fujiyama. Ktoś na tym szczycie zadowolony wywiesza skórę węża, ściągniętą z penisa Behemota, córki Lewiatana, potwora z głębin, prowadzącego własny, kulturalny i bezpretensjonalny biznes spożywczy. Na dnie morza tymczasem oblepione żelkami, rodzynkami i landrynkami syreny kusicielki gwałcą intensywnie i bez wytchnienia boga Neptuna, podając mu dożylnie viagrę w niekontrolowanych ilościach i nie zważając na jego głośne pojękiwania, które powodują nienaturalnie wysokie fale, każą tatuować mu na plecach przepiękne rozległe plenery z ekranizcji Władcy Pierścieni. Ktoś głośno czyta raporty z porwania jelonka Bambi i trzech wokalistów kapel rockowych, których języki w ramach promocji nowych albumów solowych zostały podrzucone w różne miejsca w kraju. Kto odważy się je podnieść? Jednemu uschła ręka, innemu bokobrody posiwiały. Trzeciemu może przydarzyć się dupościsk. 

Wszyscy wystraszeni ściskają portmonetki i sprzeciwiają się monologom swych sztucznych szczęk, pierdzących coś o rakietach balistycznych ziemia-niebo-powietrze lądujących na krokodylej masce obarczonej ciężarkami umysłowego stapiania się klapy z muszlą klozetową. Skarbonki w układach pokarmowych dzwonią podziurawionymi nominałami wyciągniętymi z bezdennej studni Bolesława Chropowatego, zajadającego się niebieskim kalafiorem Czegewary. Instytut Niezgody Naradowej zachęca do zalewania herbaty wodą spuszczoną bezpośrednio z kaloryferta i otwiera konferencję, w której tajny minister z kartonową maską Putina na twarzy otwiera pokazowo rakietę V-2 ciosem karate, powalając wcześniej piorunującym rzutem widmo Przybyszewskiego, które przedarło się do rzeczywistości i ze sterczącą chucią namawia do rozpusty wszystkich wrogów publicznych numer jeden, dwa i trzy. Nagłówki gazet donoszą o Supermanie ratującym lasy tropikalne przed drwalami z Seattle ubranymi w stroje balowe z cebulami upchanymi pod pachami, bo surowa kukurydza z grochem źle by się komponowała. Pokutnicy stukają się młotkami po palcach w gejowskich klubach dla fetyszystycznych motocyklistów o złotych zębach, palących gumę na pszczółce Mai skaczącej z kwiatka na sratek i Guciu karcącym prezesa zbyt dorodnym słonecznikiem. Twarz Wodeckiego zamienia się w wielką frenetyczną, skaczącą szparagę z lentilkami wewnątrz. Mlaszcze ona i wylewa z siebie hektolitry wódki pokrzywowej z ekstraktem ze skórki jabłka bogini Eris. Wszystko jednak spija krokodyl w masce krokodyla, który wcześniej pożarł sosnowy las, drużynę harcerzy, ognisko wraz z patykami i ponabijanymi na nie śląskimi kiełbasami, zmutowanymi kaparami wielkosci kalafiorów i zużytymi klawiaturami qwerty. Gdzieniegdzie szopy pracze konspirują we wspólnym dążeniu do obalenia dyktatury pozłacanego kałboja, który wykradł cały cukier w kostkach dla koni, schował w czasce z bakelitu, a resztę powtykał w czubki krecich kopców. Święta cytrynka wpada na trop świętego ustępu celebrowanego. Wynosi go pod niebiosa i ogłasza instrukcję obsługi zbawienia natychmiastowego poprzez zażarte konsumowanie kanapek z wędzonym pasztetem w kształcie chińskich ciasteczek z wróżbą. Gumy w majtkach wystrzeliwują w kosmos i strącają połowę satelitów. W dzikim przestrachu ludzie montują na ścianach pancerne tapety z wygrawerowanymi bajkami Ezopa ku pociesze. Rozwałkowana zagłada dotyka nawet śledzia norweskiego ze śliskim okiem terminatora spoglądającego łapczywie na sadzone jajko jednego z pątników częstochowskich, który zboczył z trasy i z racji zboczenia stał się mongoidalnym cyborgiem o tak silnym wydmuchu z nosa, że jednym kichnięciem mógłby zmieść Giewont z powierzchni. Koniec świata w Meksyku objawia się znowu skumulowaniem środy popielcowej, czwartku smalcowego, piątku majonezowego, soboty elektrycznej, niedzieli grochówkowej, poniedziałku roladowego i wtorku trampolinowego. Boska Maszyna Sztrykująca nie wytrzymuje i wypluwa wypity wcześniej kompot z czereśni. Ludzkość tarza się w radioaktywnym pomarańczowym śniegu, kontemplując łysinę buddy, która rozświetla niebo, gdy wrzuci się do niej pieniążek. Opozycja postuluje, że zawróci koniec świata, jeśli szybko odda się jeszcze na nią głos w nieoficjalnych wyborach. Ale jest już za późno: na cyjankowej chmurze wyświetla się morda Stalina, cała ze stali. Widać na niej nitowane pryszcze. Zażywa tabletkę i natychmiastowo umiera, upadając na zbolałą ziemię. Rolnicy pomstują i wyciągają roztrzaskane papryki spod zadka dyktatora. Rząd, widząc hucpę, ogłasza swój kolejny sukces nad Zwolennikami Likwidacji Bytu. Kapłan czegośtam wstrzykuje sobie w lica płyn do powiększania zmarszczek, lecz wskutek pomyłki wyrastają mu owłosione pośladki. Jego świńska maska słonia przeraża wszystkich, co w konsekwencji powoduje publiczne spalenie wszystkich pryszczy i zmarszczek świata. Szare bazie opadają na głowę konia. Cycki fruwają, bo w końcu dostały skrzydeł. Z obrazów spadają aurelowe, które okazują się wymyślnymi słuchawkami. Fala zimna obmywa pachy orangutanów. Para z ust zamienia się w plektozę, czymkolwiek ona jest. Zbliżenie klęka, oddalenie stęka, a pudle lśnią w pomarszczonym skupieniu. Nic już nie wraca do normy, za to wszystko wraca do formy. Ogłasza to Wielki Zarządca Termowa, który po wielu latach przeróżnych przyjemności cielesnych przeżytych z samiczką wielbłąda postanowił wypluć z buzi kawałek surowego kotleta, który włożył sobie do ust przed swoją nocą poślubną jako – powiedzmy sobie – swego rodzaju stymulant. Trzymał go tak długo, że wylęgły się na nim grzyby, pleśnie i robaki, które skutecznie zaatakowały jego uzębienie. Wydrążyły w korzeniach rowki, tworząc niesamowity system tuneli zrobionych na kształt angielskich ogrodów labiryntów. W jednym z nich pewien bezimienny libertyn kopuluje z porzuconym gniazdem szerszeni. Stęka i jęczy tak głośno, iż angielska królowa nie może skupić się na sonecie, który właśnie pisze swoim zrobionym na specjalne zamówienie piórem kulkowym, pokrytym lakierem, w którym rozpuszczona została tęczówka, rogówka i spojówka szorstkołuskiego pytona. Królowa nie wytrzymuje, bierze do ręki piąty tom Encyklopedii Brytanika i rzuca nim o komodę, całą wypełnioną zapachowymi choinkami. Potrząśnięte choinki powodują poruszenie chmury zapachowej, której są niewątpliwym autorem. Cały pokój zalewają jaśminy, fiołki, lawendy, przeróżne zioła, sosny, modrzewie, konopia, tropiki, dżungle, piołuny, habry, a nawet czekolada z miętą, czekolada z truskawkami, czekolada z amaretto oraz czekolada z rumem. Tego ostatniego królowa nie wytrzymuje i pada rozemdlona na fotel, na którym wcześniej siedziała, pisząc sonet. Usłyszawszy huk, do pokoju wchodzi służący. Ujrzawszy jednak królową na fotelu, cichutko wychodzi, sądząc, że ta śpi. Do uszu królowej dzięki potędze podświadomości docierają w dalszym ciągu pojękiwania zboczonego libertyna, co odbija się na jej późniejszym życiu nie tylko osobistym, ale również politycznym. Zarówno więc pomniki, jak i porzucone kalesony, pieczęcie, tranzystory, Lunarne Siostry Biczyplecki, transgresyjne nożyce kastralne, parasole, kąkole, delfiny i potencjalni pisarze dopytują, co dalej, lecz odpowiada im tylko beczenie barana koszącego twardą panierę z sojowego kotleta.