Antoni Popliński (1796-1868), filolog, księgarz, pedagog, bibliotekarz, redaktor oraz właściciel drukarni, dyrektor Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu.
więcej… Ukończył elementarną szkołę w Ostrowie, uczęszczał do gimnazjum w Kaliszu. Wraz z bratem Janem wyróżniali się szczególnymi zdolnościami, dlatego zwrócił na nich uwagę namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Antoni Radziwiłł, dzięki któremu mogli podjąć studia na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie na Uniwersytecie Berlińskim. W 1812 roku bracia zdali egzamin rządowy uprawniający do nauczania w szkołach średnich. Antoni uczył historii, łaciny, niemieckiego i geografii, a także języka i literatury polskiej. Po kilku latach uzyskał tytuł profesora. Jego uczniem był między innymi Hipolit Cegielski. Był autorem kilku podręczników szkolnych, których używano również pod zaborem rosyjskim i austriackim.
[Zwiń opis]

Stanisław Szczepanowski (1846-1900), polski ekonomista, inżynier, przedsiębiorca naftowy, poseł do parlamentu austriackiego i Sejmu Krajowego Galicyjskiego.
więcej… Uczęszczał do gimnazjum w Chełmnie i do szkoły realnej w Wiedniu. Wraz z ojcem pracował przy budowie kolei w Oraviczy. Studiował na wydziale ogólnotechnicznym Politechniki Wiedeńskiej, a później chemię i ekonomię w École Centrale des Arts et Manufactures w Paryżu oraz technologię chemiczną i ekonomię w Londynie. Początkowo pracował dla Ministerstwa do Spraw Indii w Londynie, a od roku 1979 włączył się w prace związane z budową przemysłu naftowego w Galicji. Był autorem takich dzieł jak: Nędza w Galicji w cyfrach i program energicznego rozwoju gospodarstwa krajowego (Lwów 1888), Aforyzmy o wychowaniu dla użytku krajowej ankiety szkolnej. Nieproszone odpowiedzi na zapomniane pytania (Lwów 1898), Nafta i praca, złoto i błoto (Lwów 1886).
[Zwiń opis]

Stanisław Ignacy Szczepanowski (1811-1877), wybitny polski gitarzysta, uczestnik powstania listopadowego, odznaczony krzyżem Virtuti Militari.
więcej… Urodził się we Wrocieryżu koło Pińczowa. Był uczniem Liceum św. Anny w Krakowie. W 1829 roku podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Studia przerwał by przystąpić do powstania listopadowego. Za męstwo i odwagę odznaczono go krzyżem Virtuti Militari. Po upadku powstania wyemigrował do Niemiec, potem do Anglii. Początkowo żył w biedzie, dopiero zetknięcie się z działającym w Edynburgu Feliksem Horeckim, który udzielił Szczepanowskiemu lekcji gry na gitarze i dostrzegł jego nieprzeciętne zdolności, odmieniło jego los. Kolejny nauczyciel, wybitny gitarzysta hiszpański, Fernando Sora, przygotował go do występów publicznych. Już po pierwszych koncertach we Francji i Hiszpanii zdobył sławę jednego z największych gitarzystów ówczesnej Europy. Koncertował w wielu krajach, również w Polsce i Rosji, a jego występy wzbudzały najwyższe uznanie.

Stanisław Szczepanowski był przyjacielem Adama Mickiewicza, wiele razy występował na jego wieczorach poetycko-towarzyskich w Paryżu, bywał częstym gościem w paryskim mieszkaniu poety. Warto dodać, że to właśnie on był obecny na jednym z najważniejszych i najciekawszych spotkań emigracji polskiej, które odbyło się w willi Eustachego Januszkiewicza w Paryżu. Jego wykonanie wariacji na temat mazurka Dąbrowskiego dało impuls do zadziwiającej improwizacji poetyckiej dwóch wieszczów – Mickiewicza i Słowackiego. Spotkanie obu poetów w salonie Januszkiewicza powtórzyło się jeszcze raz, również w obecności, i w pewnym sensie za sprawą gitarzysty. Ponieważ Szczepanowski był znakomitym improwizatorem, a jego gra była niezwykle obrazowa i pełna efektów dźwiękonaśladowczych, miała szczególnie inspirujący wpływ na poetów. Nawet Chopin chylił przed nim czoła i oddawał cześć jego talentowi. Pod koniec życia Szczepanowski osiadł we Lwowie, gdzie zmarł nagle 16 września 1877 r.
(opr. na podst.: La Guitarra [ archiwalna wersja strony w Internet Archive])
[Zwiń opis]

Marian Baraniecki (1848-1895), fizyk i matematyk, wykładowca na Uniwersytecie Jagiellońskim.
więcej… Syn Grzegorza Baranieckiego i Marii z Pełczyńskich, córki generała Michała Pełczyńskiego. W Szkole Głównej Warszawskiej uzyskał stopień magistra nauk fizyko-matematycznych, a na Uniwersytecie w Lipsku stopień doktora filozofii. Stopień magistra czystej (obecnie teoretycznej) matematyki uzyskał na Uniwersytecie Moskiewskim. Był nauczycielem matematyki w II Gimnazjum Męskim w Warszawie. W roku 1876 Rada Wydziału Fizyko-Matematycznego Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego udzieliła mu veniam legendi z zakresu matematyki. W 1885 r. objął katedrę matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie pracował przez 10 lat. Zmarł po ciężkiej chorobie w wieku zaledwie 46 lat. Jego żoną była Zofia Brygida Pfanhauser (1862-1930), z którą miał wcześnie zmarłego syna Jerzego (1884-1886) oraz dwie córki, Zofię (1881-1959) i Marię Jadwigę (1886-1964). Zofia poślubiła Mariana Smoluchowskiego, natomiast Maria Jadwiga – prawnika Tadeusza Zakrzewskiego.
[Zwiń opis]